Dat - dankzij internet en het gebrek aan schaarste - titels die in de gewone winkels geen plek op de schappen krijgen, in de internetwinkel wel degelijk over de toonbank gaan. Misschien mondjesmaat, maar er blijkt een markt voor veel meer titels dan in de winkelstraat wordt aangeboden.

Anderson ondersteunde dat verhaal met voorbeelden en cijfers. Prachtig natuurlijk, maar met dat gegeven is het nog niet zo dat de individuele schrijver opeens groot geld verdient, of dat de obscure artiest er dankzij internet simpelweg van kan leven. Want degene die in de voorbeelden van Anderson het meest profiteren zijn de groothandels die al die verschillende titels aanbieden. iTunes spint garen bij al die bands die een paar exemplaren van de hand doen. Lulu verdient geld aan de ruim 600.000 titels waarvan er slechts een paar over de toonbank gaan. Amazon en Bol.com maken winst dankzij de oneindige reeks boeken in hun online winkels. Al die bands, al die schrijvers, ze verdienen een beetje, de grootgrutters verdienen veel.

De afgelopen maanden kwam er kritiek op het verhaal van Anderson. Onderzoekers beweerden dat er helemaal niks nieuws onder de zon is. Dat het nog steeds de blockbusters zijn die verantwoordelijk voor het gros van de verkoop zijn. De discussie daarover laait op. Eerst wordt in een Brits onderzoek beweert dat van de 13 miljoen nummers op internet 10 miljoen geen exemplaar heeft verkocht. Dan haalt Anderson de cijfers van muzieksite eMusic aan. Die site zegt van 75% van de titels een of meer exemplaren te verkopen.

Ik geloof Anderson. Daar heb ik geen wetenschappelijk onderzoek voor nodig. Want is het niet Google die goud geld verdient dankzij al die versnipperde sites met beperkt bezoek, maar advertenties van de zoekspecialist? En weten we niet allemaal dat internet het medium van de niches is? Ja, natuurlijk bereikt Hyves een massapubliek. Maar de site doet dat door een oneindig aantal kleine communities te faciliteren. En zeker, Startpagina is een grote hit. Maar juist door een grote hoeveelheid dochterpagina's die zich op kleine deelgebieden richt.

Er wordt onder meer door uitgevers ach en wee geklaagd over de onmogelijkheden om geld met internet te verdienen. Maar dat is hun eigen schuld. Ze nemen de breedte van hun oude medium mee naar een nieuw medium waar focus cruciaal is. Om een paar kleine succesvolle voorbeelden te noemen waar ik onlangs toevallig tegenaan liep:

De iPhone Club is een site die over niks anders bericht dan de iPhone en bijbehorende applicaties. Met 40.000 bezoeken per dag en gerichte advertenties en percentagedeals rondom verkochte waar is het een goed lopend bedrijf.

US Markets is een Nederlandse site met beleggersnieuws en adviezen. Voor 150 euro per kwartaal krijgen abonnees hun tips thuis. En het aantal aangeslotenen is groot...

Nalden.net is een site van een twintiger die zich Nalden noemt en die als blogger bericht over trends en ontwikkelingen. In zijn eentje weet hij dagelijks 16.000 bezoekers te trekken. En omdat zijn publiek even 'cool' als hijzelf is staan adverteerders in de rij. Van Volvo tot Bacardi.

Misschien verdienen dit soort niche sites niet de grote bedragen die uitgevers voor ogen hebben. Maar als ze in een versnipperde wereld veel van dit soort snippers zouden verzorgen, zouden ze net als Amazon of iTunes goede zaken doen. Als ze The Long Tail maar zouden geloven en begrijpen.