Nu de "verhuftering van de Nederlandse samenleving" zich alweer enkele weken op onbeperkte media-aandacht mag verheugen, is het misschien goed dat ook ik even een duit in het zakje doe. Ik ben dan misschien geen Bas van Stokkom, maar iedereen weet dat ik, zeker op het gebied van internetjournalistiek, een groot voorstander ben van meer fatsoen en minder hufterig gedrag. Ik zeg altijd: dat je je mening mág uiten, wil niet zeggen dat je dat ook moet doen. En ik zeg ook altijd: verhuftering, dat moeten we gewoon niet willen met z'n allen. En dan zeg ik ook nog altijd, ik zeg graag dingen hè, dan zeg ik van: dat internet, daar moet gewoon een hek omheen.

Want waar is die verhuftering nou precies begonnen? Veel mensen noemen Paul de Leeuw, die eind jaren tachtig populair werd met het op tendentieuze wijze nodeloos kwetsend afserveren van mensen. Toen had de regering eigenlijk al moeten ingrijpen. Maar nee, de zogenaamde elite vond dat het allemaal moest kunnen, mensen uitmaken voor "snotaap", "bruut" en weet ik wat voor vuiligheid deze te dikke homofiele meneer elke week als gif in de samenleving injecteerde. Maar dan zeg ik altijd: is daar de verhuftering begonnen? Met Paul de Leeuw die mensen afzeek en gevoelige liedjes zong met aidspatienten? Is dat dan de bakermat van de verhuftering, zeg ik dan?

Neen. De verhuftering begon pas echt toen in de jaren zestig enkele jongeren uit Liverpool het haar tot over den ooren droeg en Amerikaanse zangers het nodig vonden onzedelijk met hun heupen te bewegen. Ik zeg altijd: als we destijds de Beatles en Elvis niet hadden getolereerd, was een debat over verhuftering nu niet nodig geweest. Als we gewoon hadden gedaan wat we hadden moeten doen, en dan weten we allemaal waar ik het over heb ook al durven we deze oplossingen niet te benoemen, had Bas van Stokkom zich nu gewoon met andere zaken kunnen bezighouden. Paul de Leeuw zou nooit een kans hebben gekregen als we jongens met lang haar en vunzige heupschudders gewoon op tijd hadden ontmaskerd als de gifmengers en haatzaaiers die het werkelijk waren, om over de heilige drie-eenheid Hanneke Groenteman-Geenstijl-Webwereldreaguurder nog maar te zwijgen.

Maar het is nog niet te laat. Natuurlijk, Paul de Leeuw krijgen we niet meer van de buis af. En nee, opruiende kwetsliteratuur van Gerard Reve, Ronald Giphart en (mijn goede makker en kameraad Anil Ramdas zal dit volledig met mij eens zijn) Joost Zwagerman kunnen we niet alsnog verbranden. Zelfs Bas van Stokkom kan de oprukkende verhuftering van de samenleving geen halt meer toeroepen. En dat wil wat zeggen, want Bas van Stokkom is geen kleine jongen. Ik zeg altijd: Bas van Stokkom, dat is dus geen kleine jongen. Maar wat we wel kunnen doen is een einde maken aan de voortdurende "injecties van roddels en persoonlijke aanvallen op het internet", om met de woorden van mijn goede makker en kameraad Carel Kuyl te spreken.

Daarom ben ik een groot voorstander van Hirsch Ballin. Deze minister begrijpt tenminste waar het om gaat in de samenleving, zeg ik altijd. Zijn voorstellen om internet te beschouwen als een onderdeel dat buiten de grondwet valt, en dus zonder tussenkomst van de rechter te allen tijde gecensureerd mag worden, zijn voorstellen waarvan ik zeg dat we daar nog jaren veel lol en profijt van zullen hebben. Ook de zwarte lijst met websites, waar volgens Hirsch Ballin (mijn kameraad en makker) echt uitsluitend te blokkeren kinderpornosites op staan, moet geheim blijven voor het publiek. Alleen dan kan de overheid ten minste stiekem ook hufterige websites die helemaal niets met kinderporno te maken hebben buiten de wet om censureren.

Ik zeg altijd: hoe meer censuur, hoe minder verhuftering in de samenleving. We moeten maar eens ophouden met die vrijheid in dit land, zeg ik dan altijd. We hebben aan Elvis en de Beatles gezien tot welke vre-se-lij-ke verhuftering dit kan leiden, en zoals ik al zei, en ik altijd zeg, dat moeten we niet willen met z'n allen. Wie het niet met mij eens is moet beseffen dat NRC Handelsblad achter mij staat. Ik zeg altijd: zolang NRC Handelsblad maar achter je staat (NRC Handelsblad is mijn kameraad en makker, zeg ik dan).

U mag niet hufterig reageren op deze column. Dat zou u ook gewoon niet moeten willen met z'n allen. Zeg ik dan.