Zijn belangrijkste erfenis is verslaggeving vanuit een persoonlijk perspectief. Ben ik een groot voorstander van, persoonlijk perspectief. Laat maar merken wie je bent, hoe je denkt en waar je vandaan komt. Objectiviteit in woorden bestaat sowieso niet en hoe eerder je als journalist of schrijver kleur bekent, hoe eerder ik als lezer weet of die kleur mij aanstaat.

Dat maakt weblogs ook zo aantrekkelijk. Er wordt vrijuit geschreven, dikwijls zonder blad voor de mond. Binnen een paar posts weet je wat voor vlees je in de kuip hebt. Luna bijvoorbeeld vind ik een gaaf wijf met een lekkere pen. Ze kan pikant schrijven zonder plat te worden. Da's knap. Ze is bovendien niet bang om op haar bek te gaan, dat is heel aantrekkelijk in een vrouw. Na het eerste stukje dat ik ooit van haar las, was ik meteen fan.

Een persoonlijke schrijfstijl is wel zo helder. Eerlijker. Effici├źnter ook. Je kunt de sukkels sneller van de mensen onderscheiden die wel wat te melden hebben. Het wordt een ander verhaal als er redacteuren aan te pas komen. Het succes van de weblog en de persoonlijke stijl heeft diverse anonieme redacties doen besluiten ook naar buiten te treden. Lekker mee op de amicale toer. Ik vind het allemaal prima zoals gezegd, maar er zitten types tussen die de sfeer flink kunnen verpesten.

Een schrijnend voorbeeld vind ik de nieuwsbrief van Cnet. Ik bezoek die site al jaren, ze hebben er prima recensies over van alles en nog wat, en ontvang hun Digital Dispatch dagelijks. Een tijdje geleden werd er een nieuwe hoofdredacteur aangesteld, Patrick Houston, die het plan had opgevat in elke editie bovenaan een persoonlijk intro te schrijven. Er staat zelfs een foto van de man bij. Voor elke werkdag een andere maar al maanden dezelfde vijf. Aanvankelijk vermeed ik zijn welkomstwoord en -foto alsof hij een banner was. Ik hield het alleen niet vol. Inmiddels kan ik de man niet meer luchten of zien.

Het is zijn toontje. Nu heb ik best een zwak voor de gevatte slogantaal van Amerikaanse journalisten, maar Houston zit er wat mij betreft net een octaaf naast. Hij heeft bovendien zijn uiterlijk niet mee. Zo'n volgevreten tiep met een kale knar, een laf designbrilletje op zijn bolle glimwangen, een grijze uiterst nauwkeurig getrimde goatie (is dat daar in de VS nou nog steeds mode?), een effen overhemd met van die knoopjes in de punten van zijn kraag (die vastgeknoopt zitten terwijl hij geen stropdas draagt, dat zou natuurlijk weer te corporate zijn) en een gebit zo wit dat hij het waarschijnlijk elke dag met chloor bleekt. Een blije eikel dus die voor mij een prima nieuwsbrief aan het verneuken is. Je zult er maar onder werken.

Is het niet flauw om zo op de man te spelen? Ja, maar hij laat me geen keuze. Hij dringt zich op. Zo heeft Thompson het nooit bedoeld.