Ik heb het een maand aangekeken en ik word er niet koud of warm van. Het is een Amerikaanse rage die niet zal beklijven. Net als de flashmobs. Of toch wel?

Friendster is een datingsite vermomd als een smoelenboek en steekt slim in elkaar. Centraal staat de pagina die je over jezelf maakt. Een pagina waarop je aangeeft waar je naar op zoek bent: vrienden of dates. Je kunt invullen van welke muziek, boeken en films je houdt en je wordt aangemoedigd foto’s van jezelf te uploaden. Daarna nodig je vrienden en kennissen uit. Die maken ook zo’n persoonlijke pagina en verschijnen vervolgens in jouw netwerk. Dat zijn je friendsters.

Vervolgens biedt Friendster de communicatiemiddelen om je netwerk tot leven te brengen. Het toont wie zich via-via allemaal in jouw ‘persoonlijke netwerk’ bevindt. De mensen die friendster zijn van jouw friendsters. Wat je sociale bereik is als het ware. Je kunt een friendster ook vragen jou te introduceren bij zijn of haar friendsters die je aan de jouwe wil toevoegen (of op een date vragen). Je kunt elkaar bovendien berichten sturen. Er is een gemeenschappelijk forum en je kunt elkaar referenties geven. Allemaal net echt.

De hype rondom Friendster is begrijpelijk. In tegenstelling tot chatkanalen, messengers of webforums kan niemand zich achter anonimiteit verhullen. Je moet je bloot geven. En je bovendien gedragen, want het zijn je echte vrienden tegen wie je het hebt. In die zin is Friendster het eerste communicatienetwerk op internet met een natuurlijke sociale controle en dat is een welkome afwisseling. Er wordt alleen nauwelijks gecommuniceerd.

Ik werd uitgenodigd door een vriendin die in New York woont. Ik maakte een pagina, nodigde ook wat mensen uit en ontdekte weer anderen op pagina’s van mijn friendsters. Het was nogal een exercitie om mijn pagina te maken. Klik ik voor de gein de optie aan dat ik in ben voor dates? Neh, dat zou mijn vriendin niet leuk vinden. En mijn vrienden weten dat ik een relatie heb. Welke films zal ik opgeven als mijn favorieten? Ik heb maar 220 tekens. Noem ik de films die als eerste in me opkomen of som een ik cultureel correct lijstje op? Wat hebben de anderen eigenlijk genoemd? Favoriete boeken. Oh jee, ik lees eigenlijk alleen maar op vakanties. Maar als ik geen boeken noem en wel films en favoriete tv-programma’s, dan denkt men wellicht dat ik oppervlakkig ben. En jezus, welke foto zal ik uploaden? Ze zouden er een keuzevak van moeten maken bij de studie sociologie.

De volgende stap is ook nog wel komisch. Mijn profielpagina is klaar en ik bekijk die van mijn friendsters. Damn, zij heeft al 45 vrienden, ik heb er maar 13. Oh wacht, die film voeg ik ook aan mijn favorieten toe. Kijk nou hoeveel ‘testimonials’ hij al heeft, ik heb er nog geen een. Hey, wat een leuk meisje is dat, ik ken d’r nog niet, zal ik haar uitnodigen? Ze is nog single ook. Nee, laat maar zitten, ik heb al zat vrienden.

Vervolgens wordt het stil. De pagina is ingevuld, de foto’s van anderen zijn bekeken, op een date gaan kan ik niet en om contact te onderhouden met m’n vrienden heb ik Friendster niet nodig. Die mail of bel ik wel. Mijn vriendin in New York is nog het meest enthousiast over Friendster. Ze maakt er nieuwe vrienden en legt er zelfs zakelijke contacten mee. Misschien is dat het wel: Friendster is te Amerikaans. In de VS heerst een hele andere sociale cultuur die zich beter leent voor Friendster. Dating bijvoorbeeld kennen wij hier nauwelijks. Aan de andere kant, misschien ligt het wel aan mij en kan ik bij beter hier opgeven.

Terwijl ik dat schrijf komt er een mailtje binnen van Friendster. Ik heb m’n eerste testimonial die ik kan goed- of afkeuren. Hmm, da’s dan toch wel weer geinig eigenlijk.