Sinds de oprichting van het meldpunt in juni 1996 onder de parapluie van provider XS4ALL (dat later zelf overging tot een ban op nieuwsgroepen over pedofilie en tienerseks) kwamen er 256 meldingen binnen. Meer dan een derde van de meldingen bleek loos alarm: het waren algemene klachten ("mijn provider biedt pornografische nieuwsgroepen aan.." of ze hadden geen betrekking tot het Internet of tot kinderporno. 150 Meldingen besloegen signalering van kinderporno via e-mail, nieuwsgroepen en Internet Relay Chat (IRC), de babbelbox van het netwerk. Het Meldpunt Kinderporno richt zich voornamelijk op websites die plaatjes aanbieden van seks met minderjarigen. Aan legitieme meldingen over foute websites noteerde het meldpunt er uiteindelijk 17: elf daar weer van vielen in de categorie twijfelgevallen. In de overige zes gevallen werd het materiaal verwijderd door de maker, waarbij twee keer de hulp van de politie moest worden ingeroepen. Het Meldpunt Kinderporno pleit in zijn eerste jaarverslag voor actiever optreden van de politie tegen de verspreiding van verboden beelden in nieuwsgroepen en chatsessies. Op dit terrein krijgt de organisatie zelf te weinig meldingen. Het volledige verslag is te lezen op de website van het Meldpunt. Kinderporno op het Internet is ook aan de orde gesteld in het Europese Parlement. Op vragen van het parlementslid Maij-Weggen heeft Europees commissaris Bangeman laten weten dat providers juridisch en technisch in staat zijn om ongewenste afbeeldingen van hun eigen servers. Van de providers kan echter niet verlangd worden dat zij aktief op zoek gaan naar onwettig materiaal, stelt Bangeman. Dat is een zaak voor politie en justitie. Wel worden de toegangsbieder geacht in te grijpen als ze lucht krijgen van zaken als kinderporno. Maij-Weggen stelde haar vragen naar aanleiding van het besluit van de Nederlandse provider XS4ALL om sommige nieuwsgroepen voor pedofielen en over tienerseks uit zijn aanbod te halen.