We kunnen best spreken van een Apple-offensiefje. Gek van geluk door het monstersucces van de iPod zit er geen rem meer op de aangeboden noviteiten. Nederland bestaat inmiddels uit twee groepen mensen. De iPod-bezitters en de niet-iPod-bezitters. En dat is nu al aan het escaleren. Audio-extremisme in zijn zuiverste vorm. Er vinden goed georganiseerde guerrilla's tegen niet-iPod-bezitters plaats. Op stations worden would-be Pod-bezitters door groepjes eerstejaars podders op de grond gedwongen. Kijken of men niet alleen de oordopjes in heeft. Klassenstrijd. Zoals vroeger de wanhopige puber met een stift zo netjes mogelijk een paar strepen op een merkloze gymschoen van de Etos probeerde te tekenen om dan in ieder geval maar een heel klein beetje Adidas te zijn, zo lopen er nu fake-podders in de rondte die alleen de koptelefoon in hun oor hebben hangen. Ze doen net alsof ze naar muziek luisteren en friemelen af en toe wat aan hun zak om net te doen alsof ze een iPod bedienen.

Die witte dopjes in je oor en de goede schoenen aan je poten en je kunt weer twintig jaar vooruit. Net als die rappers op de tv zal ook jij ooit eens met zestien gouden kettingen om je nek met je hoofd tegen een negerinnenreet in een jacuzzi zitten. Dat hebben ze slim gedaan bij Apple. Een iPod aan je riem betekent succes.

Nu, deze maand, boort Apple precies die markt van iPod-poseurs aan. Ja, hij is er nu ook voor hen! Een echt Apple hebbedingetje, helemaal wit en dus te gek, want wit is van Apple en Apple is te gek. We hebben het hier over de iPod-Shuffle. Een witte usb-stick. Maar Apple heeft er wel een doodstraffunctie ingebouwd. Je weet nooit welk nummer er komt. Voor straf geen schermpje. Had je maar eerder een iPod moeten kopen. Het idee is dat je er 100 nummers op zet en dan maar moet afwachten wat er voorbijkomt. Een arme mensen iPod. Tegelijkertijd wordt de Mac Mini op de markt gegooid. Zelfde verhaal. Nu ook een Mac voor de daklozen. Neem hem lekker met je mee dat botervlootje en verras andere sociaal zwakkeren.

Ik heb getwijfeld, maar ik denk dat het de goede weg is. Ik zeg, als bezitter van de iPod voor rijke mensen, straf ze nog harder, dat mp3-proletariaat. Maak het ze nog moeilijker. Gekkere dingen ontwerpen, voor nog minder geld. Ik denk bijvoorbeeld aan een Apple-speler die alleen aangedreven kan worden door een fietsdynamo en die je maar drie keer per jaar kunt beluisteren. Wees creatief in je kwaadaardigheid. Een mp3-spelertje dat iedere nummer omwerkt naar een ballad van Tammy Wynette of naar de remix van The Final Countdown van Europe. En niks shuffle. De RepeatPod. Ieder nummer speelt hij zes dagen achter elkaar door en dan komt pas de volgende. Is een markt voor. Als je mensen die shufflestick al kunt verkopen omdat hij in zo'n geil groen doosje zit en omdat het wieltje klik zegt, dan is er veel meer mogelijk. Ik vind ook dat ze verkocht moeten worden in speciale wijken, ver buiten de stad, met een verveelde caissière die steeds maar zes van die nieuwe dingen op voorraad heeft en iedereen over haar kleinkinderen vertelt. Breken moet je ze, die late Apple-followers. De voorhoedebezitters moet je verwennen en iedereen die nu pas wakker wordt hard treffen. Dat is de strategie. Het nieuwste plan voor de volgende instap-Mac is al uitgelekt. Tweehonderd euro gaat hij kosten, hij kan niks en hij heeft de vorm van een stuk bedorven witlof. De zweep er over!!!