Op internet, in de duizenden fora, wemelt het van bovenstaande teksten. Paginalange bezeten observaties van zonderlingen die een podium hebben gevonden ergens in de vochtige gewelven van internet.

Ik ben netjes opgevoed en ben gewend om als ik een mening verkondig, mijn echte naam er onder te zetten. Dat maakt het bericht persoonlijk. Men weet wie het zegt. De context is duidelijk en ik kan er op worden aangesproken. Ik zou het vervelend vinden om deze column bijvoorbeeld te moeten ondertekenen met Konijntje Anus. Dat maakt het stuk toch minder krachtig.

Toch gebeurt dat dagelijks zonder enige wroeging en schaamte. Onder redactionele stukken tekst vind je in de reacties lange verhandelingen over pedofilie, kinderverkrachting, de oplossing van het fileprobleem, waarom de PvdA kapot gaat en woeste aanvallen op de multiculturele samenleving ondertekend met namen als Big Boobed Asshole, Cupido Royale, Schuimspaan, Dikke Deur enz. Blijkbaar is dit voor de betreffende reageerders volkomen normaal. Van alles vinden onder een belachelijke nickname.

Naarmate de populariteit van een website of een forum groeit wordt het steeds aantrekkelijker voor de anonieme zonderling om, gegarandeerd van in ieder geval een paar honderd lezers, zijn kijk op de wereld te geven. Een treurig beeld, de wat oudere man met een draaiende vaatwasser in de keuken, een klein model want hij is maar alleen.

Hij tikt een reactie, dit keer over de stijging van de zeespiegel en hoe hij dat zo ongeveer opgelost zou willen zien. Hij leest de tekst nog een keer door, eindigt zoals gewoonlijk met de tekst 'maar naar mij wordt nooit geluisterd', ondertekent zijn stuk met Grumpy Old Bear en gaat zijn hond uitlaten. Zo direct als hij thuis komt snel kijken wat de anderen er van vinden. Misschien heeft Gebakken Kippenpoot al gereageerd.

Als je er oog voor hebt is het van een grote schoonheid. Ik kom al zes jaar lang een paar keer per maand even op visite bij verschillende fora en tot mijn verbazing constateer ik dan dat Dokter Bibber zich nog steeds boos maakt over de zuiverheid van het drinkwater, dat Lady Lust nu een stuk beter met haar ziekte omgaat en dat Kobus Kaasschaaf het steeds beter naar zijn zin heeft in zijn eengezinswoning in Zwolle en behoorlijk vordert met zijn boek waarin alles over leven en dood in een keer op een overzichtelijke manier zal worden uitgelegd.

Een trillende kluit cavia's die bij elkaar warmte zoeken, anders kan ik het niet zien. Er wordt virtueel thee gedronken bij het leven, borrelnootjes worden in chatvensters doorgegeven en er wordt 's nachts met letters over kruisen gewreven. Men fluistert dat Mother Nature en Dandy Dandruft iets met elkaar hebben. In het echt!

Het voorlopige dieptepunt in surrealistisch reageren werd vorige week bereikt. Op de website GeenStijl, waar het door de enorme bezoekersaantallen voor de podiumzoekende reageerhoer heel aantrekkelijk is om van alles te vinden onder belachelijke schuilnamen, werd een reageerder geband omdat hij in real life een reportage van reporter Rutger had verstoord. Als mens. Niet als Botte Hond. Wat volgde was hilarisch.

Dagenlang geklaag, geschreeuw, wilde verhalen over censuur, lange traktaten over de essentiële taak die de reageerders vervullen, nu ja, allemaal standpunten gebracht met een enorme urgentie maar nog steeds ondertekend met nicks als Masterblaster, Mr. Petit, Ramjamthankyoumam en De Warme Bakker.

Kansloos. Schrijven onder een kabouternaam ergens in in de marge van het net en wachten wat een andere kabouter er van vindt, meer is het niet. De zeven dwergen op stap, zingend want ze zijn zo belangrijk. Ze gaan met hun minuscule pikhouweeltjes een hele dag aanvallen op een echte grote mensen berg. Het is als met alle mensen die al jaren lang anoniem op mij reageren. Ik neem ze niet serieus. Sterker nog, ze kunnen ongezien de tiefus krijgen. Van Nico Dijkshoorn. Niet van Doubledick Gordijnroe.