Orkut is de nieuwste hype op internet, een community bedacht door een werknemer van Google, waarvan je alleen op uitnodiging van vrienden lid kunt worden. Er is al veel over te doen. Ik lees de column van Karin Spaink. op Netkwesties die - terecht - beweert dat Orkut niet deugt. Ik lees de column van Reinder Rustema op WebWereld over Orkut en ik begrijp er geen fuck van. Ik begrijp wel één ding: ik ken niemand op internet, dus ik ben niemand op internet, dus ik kom nooit op Orkut. Het wordt nu een halszaak om me bij Orkut te voegen.

Ergens las ik dat je via eBay een Orkut-lidmaatschap kunt kopen. Ik heb er nog nooit wat gekocht, maar vooruit... je moet wat over hebben voor de goede zaak. Op naar eBay dus. Ik type Orkut en inderdaad, er is een levendige handel in Orkutlidmaatschappen. Ik koop niet het duurste, $2, niet het goedkoopste $0,98, maar ga voor de gemiddelde prijs van $1,40, bij wat 'een betrouwbare eBayverkoper' heet.

Voordat ik iets kan kopen zonder er op te hoeven bieden moet ik me eerst aanmelden bij eBay. Voor de zoveelste keer op een website moet ik weer allerlei informatie over mezelf invoeren. Aangestoken door Spaink heb ik me voorgenomen om alle privacy statements, alle gebruikersovereenkomsten die ze me voorhouden, te gaan printen en lezen. De informatie van eBay over hun privacybeleid is samen met de gebruikersovereenkomst zestien (16) hele A4-pagina's.

Ga ik dat allemaal lezen? Ik zie teksten staan als 'De gegevens die we verzamelen', 'Hoe wij uw gegevens gebruiken' en nog meer hele lange paragrafen. Ik besluit alleen de minimaal benodigde informatie in te vullen. Ik print het privacystament en ben van plan dat later wel te lezen, nu op naar Orkut! Na enige moeite - waar moet mijn e-mailadres bijvoorbeeld naartoe geshipped worden? - lukt het me om de $1,40 over te maken naar James Morris, mijn nieuwe vriend op Orkut. Hij zal mij introduceren in de Orkut-gemeenschap. Ik wacht in spanning.

Het bevrijdende e-mailtje komt na een paar uur. Mijn $1,40 geeft me toegang tot het feestje dat Orkut heet. Ik ben weliswaar een ongenode gast, ik weet het, maar misschien is het wel een heel gezellig feest en maak ik er heel veel nieuwe vrienden. Of kom ik er vrienden tegen die even vergaten waren om me uit te nodigen, maar me nu blij verrast welkom heten!

Ik moet eerst wat informatie invullen. Of ik van body piercings houd bijvoorbeeld. Van kaarslicht. Of ik elke avond uit ga. Orkut wil mijn vier e-mailadressen weten. Wat ik lekker vind om te eten. En natuurlijk mijn favoriete films, tv-series, noem het maar op. Eigenlijk willen ze alles van me weten. Eh... Dat houd ik liever voor mezelf. Mijn vrienden mogen het wel weten hoor. Maar mijn vrienden zitten hier niet of hebben me nog niet uitgenodigd. Is dit een dating-site of zo?

"Je bent verbonden met één mensen via nul vrienden", staat er treiterend boven mijn inlogscherm in Orkut. En ook dat James Morris - wiens vriendschap ik net heb gekocht - zich afvraagt of ik zijn vriend wel ben. Ja of nee?

Ik geef het op. Ik wil hier niets mee te maken hebben. Het is me duidelijk, ik ben persona non grata op internet en dat moet maar zo blijven. Ik ben niet uitgenodigd bij Orkut en begrijp nu ook dat ik er niets te zoeken heb. Genoeg. Ik ga naar de keuken, koken, er komen vrienden eten. Laten we hopen dat ze geen akelig virus hebben.