Zij durven het, ik niet, dat was eigenlijk mijn eerste reactie. Ik ben er altijd te laf voor geweest, maar mijn God wat heb ik vaak trillend van woede in een Franse winkel of op een camping gestaan, met de jerrycan bij wijze van spreken al in mijn handen. De noodtoestand is uitgeroepen. Maar dat voelt al jaren zo. Ik heb in Frankrijk altijd het gevoel dat ik ieder moment kan worden opgepakt.

De brandstichters doen ook nog eens goed werk, want ze steken alleen maar die pleuris DCV-tjes in de fik. Dat werd eens tijd. Dat weten we nu wel, dat semi-intellectuele getuf met een zwarte coltrui aan en een pakje Gauloise onder je arm. Dat moeten we dan leuk vinden, een auto die op een zwaar de door de vogelgriep aangevreten eend lijkt. Goed dat daar nu eens iets aan wordt gedaan. Het weerspiegelt de fantasieloosheid van die Fransen. Hun auto ziet er uit als een vogel en hun vliegtuig, de Concorde, ziet er uit als een vogel. Bedenkt eens iets anders.

Toen ik de eerste beelden van de relletjes zag kwam alle ellende er bij mij in een keer uit. Heerlijk. Al die verongelijkte lelijke Franse caf├ękoppen in beeld. Een leven lang staan kankeren aan de tap dat alles wat buitenlands is moet opdonderen en nu meteen om het leger gaan janken als er een paar autootjes worden omgekeerd. Waar hebben we het over? Zelf jagen ze gezellig een paar keer per jaar een atoombom dwars door wat tropische atollen heen. Iedereen die protesteert, kan een Franse middelvinger krijgen. Een paar eeuwen na het laatste kolonialisme je nog steeds het middelpunt van de aarde wanen. Frans nog steeds ervaren als een wereldtaal. Je kan je in het Frans met moeite verstaanbaar maken in Canada, bij een 95 jarige boer. Dan houdt het wel op.

Paniek

Maar tot nu toe durfde ik dat niet te uiten. Ze hebben je klem. Je bent met je kinderen op vakantie en hun wil is wet. Dertig keer doen alsof ze je niet verstaan als je Jus D'Orange bestelt. Expres vijf ongeschilde sinaasappels voor je neer leggen. Deze zomer nog, stond ik op een camping ergens in midden Frankrijk. Ik had een dag lang in de auto gezeten en wilde even met mijn zoon wat verkoeling zoeken in het zwembad. Paniek. Acht schreeuwende Fransen om me heen. Ik moest het zwembad direct verlaten. Ik had de verkeerde zwembroek aan. Een zogenaamde boxer-short. Dat mag niet in Frankrijk. Je moet van de autoriteiten je lul strak tegen het lichaam dragen.

Ze verbieden graag, Fransen. Niks mag, als je een andere taal spreekt. Fransen pissen allemaal op een gewoon mensentoilet, voor toeristen graven ze een gat in de grond en metselen er twee voetstappen voor. Ik wilde solidair zijn met de allochtonen. Ik voelde mij ook een voorstadbewoner. Ik moest iets doen, mijn stem laten horen.

Campings

Is gelukt. Op deze site en deze site kan je recensies schrijven over bezochte campings. Heerlijke stukken tekst over volkomen verziekte vakanties. Ik heb er een bijdrage op gezet. Frankrijk uithollen vanuit de binnenkant. Als er dertig mensen besluiten juist om deze tekst niet naar Frankrijk af te reizen, dan is mijn leven niet voor niets geleefd.

"Bij aankomst werd onze familie eerst grondig gevisiteerd door de familie. Mijn dochter was er bang voor die ene vrouw met zonder oog, maar verder was de ontvangst vertrouwd schofterig. Onze tent opgezet naast het toilet terwijl de Fransen geamuseerd toekeken. Daarna wat eten gaan halen, maar helaas was de campingwinkel al dicht. Na ons werden de Fransen nog tot een uur of elf 's avonds geholpen. 's Nachts weinig geslapen want we moesten meehelpen met de toiletgroepen schoon maken. Zit nu nog te trillen van de zenuwen. De eigenaar en zijn zoon hebben me een uur geleden de tent uitgesleurd en me op een stukje grasland langdurig gemolesteerd omdat ik de haringen te diep in hun grond had gestoken. Verder een heerlijke tijd gehad. We gaan hier zeker weer naar toe"