Scoubidou-touwtjes? Kauwen? Geen idee waar men het over had. Wat was dit voor een duivelse rage? Waarschijnlijk iets Japans. Vertrouwde ik, als internetter, voor geen cent, die Japanners. Als doorgewinterde loglezer wist ik inmiddels dat ze daar tot alles in staat waren. Levende paling, naakte vrouwen, emmers vol dode poesjes, bloembakken vol eendagskuikentjes, een pijpcursus voor kinderen van dertien op de televisie. Dit touwtje zou ook wel weer uit het land van de rijzende waanzin komen.

Scoubidou klonk niet echt Japans, maar dat was natuurlijk de valstrik. Dat we de Schotten gingen verdenken. Touwtjes met felle kleurtjes nonchalant naast wat borden sushi laten slingeren en dan maar wachten tot de eerste slachtoffers vielen. Laf! Ze konden het gewoon niet hebben dat we eens iets NIET achter een computer zaten.

Gevaarlijk kinderspeelgoed... Weemoedig werd ik er van. In MIJN jeugd raakte ik urenlang buiten westen door een fatale klik-klak bal op mijn slaap. Het idee was dat je twee solide plastic ballen, verbonden door een touw en met in het midden een handvat, heel hard tegen elkaar aan klikte. Het diende nergens toe, maar je deed het. Ik kan me herinneren dat ik stond te klik-klakken, mijn vriend vroeg iets aan me, ik boog me gedachteloos naar hem toe en daarna werd ik zestien uur later wakker met zes rollen aluminiumfolie om me heen. Hoe veel vingers ze opstaken. Ik had drie uur in de regen op straat gelegen, met die balletjes naast mijn hoofd.

Zinloos speelgoed, het had wel iets. Een stuk isolatieslang heel hard in de rondte draaien en dan vlak boven je hoofd oeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee horen. Urenlang. Elkaar een papieren pijl uit een stuk pvc-buis in het oog schieten. Leuk! Kinderspeelgoed was al jarenlang levensgevaarlijk. Ook voor volwassenen. Het was nog maar een paar dagen geleden dat ik schuimbekkend was aangevallen op een heel nest Furbies, nu overal zwaar in de aanbieding, die mij in een moordend ritme meldden dat zij FroFro, Baki Bili, Koe Koe en Moega heetten. Steeds als ik lekker zat te schrijven werd er weer één reutelend wakker om mij te melden dat hij 'very very hungrie' was. OEEEEE PEEKABOEEEEEE!!!!! BIG NOISE, ME SCCAAAARREEEDDD. Anders ik wel. Hele stel opgepakt en in de eekhoornversnipperaar gegooid op Schiphol.

Maar dit, scoubidou, was blijkbaar een gevaar voor de volksgezondheid. Toch maar eens op het net gaan kijken, wat er eigenlijk aan de hand was en waar die touwtjes in godsnaam voor werden gebruikt. Handig. Kon vroeger niet, op internet kijken als je vriendje een stuiter via zijn neusgat achter zijn oogbol had geduwd.

Het bleek om een moderne variant van punniken te gaan. Met holle plastic gekleurde draadjes. Ik rilde, terwijl ik de paginas huisvlijt bekeek. Ze konden mij eigenlijk niet giftig genoeg zijn, die touwtjes. Hopen dat de mensen die dit allemaal hadden gemaakt, volwassenen vooral, er flink op hadden gekauwd en dat het creatieve centrum in hun hersens op een of andere manier werd geprikkeld door het gif. Olifantjes vouwen van plastic, dat kwam heel dicht in de buurt van de meest gevreesde hobby ooit, zelf ansichtkaarten maken van lege theezakjes. Ik surfte nog wat door. Enorme verslagenheid in de hardcore scoubidou kringen. Men zat duidelijk in de ontkenningsfase. Op FOK, de hippe jongerensite haalde men opgelucht adem. Er kon weer zinloos worden doorgeluld en de doelgroep zat niet meer uren lang girafjes in elkaar te draaien. Op Marktplaats kon men het aanbod al niet meer aan. Gekkenhuis.

Morgen is iedereen alles weer vergeten. Scoop van Dijkshoorn hier. De iPod mini blijkt in de sissieboy kleuren te zijn gekneed met gesmolten scoobydoo draadjes. Drie dagen mp3tjes tevoorschijn draaien via het menuwieltje en je halve vinger is weggevreten. Onvruchtbaar en geen vinger, zo herken je ze, moderne types. Makkelijk.