Rob van Vuure is creatief directeur van uitgeverij Sanoma en een bladenmaker van de oude stijl. Niemand kan ontkennen dat de man die in de Volkskrant een column heeft met de naam Bldndktr in het verleden met succes titels als Panorama groot heeft gemaakt. Maar schrijnend wordt het wel om te zien hoe hij met grote stelligheid blijft vasthouden aan zijn wijsheden van weleer in een tijd waarin ook veel van zijn bladen het zwaar hebben. Volgens hem willen de Panoramalezers tieten, VI lezers Ajax en alle andere lezers van alle andere bladen Maxima. En heef het om die reden geen enkele zin om lezersinput te vragen als bladenmaker.

Want dat heeft hij nu eenmaal in zijn lange loopbaan geleerd. En wat bij Van Vuure niet werkt, werkt nergens. Hij weet heel zeker hoe de wereld in elkaar steekt en nog zekerder dat dat nooit zal veranderen. Hij haalt in de Volkskrant badinerend uit naar het initiatief VN Lab van Vrij Nederland waarbij het blad met lezers en andere geïnteresseerden in gesprek gaat over de toekomst van Vrij Nederland. Zoeken naar plannen, ideeën en mogelijkheden voor het blad.

Te gek voor woorden

Van Vuure ontgaat het kennelijk dat een deurtje verder dan de bladenkiosk de wereld de afgelopen vijftien jaar in razendsnel tempo aan het veranderen is. Dat op internet de sites die het publiek centraal stellen het afgelopen decennium groot zijn geworden. Of ze nu YouTube, MySpace of Hyves heten, de grote nieuwe successen hebben trefwoorden als creatie en communicatie als belangrijkste kenmerken. Mensen zijn massaal aan het publiceren en communiceren over de onderwerpen die voor hun van belang en waarde zijn. Wie dat gegeven geen plek geeft in zijn online strategie, mist een boot.

Een favoriet weekblad kan zo'n onderwerp zijn waar mensen actief bij willen worden betrokken. Niet alleen input geven over de richting van die favoriete titel (het is toch te gek voor woorden als een maker van publiekstijdschriften niet zoveel mogelijk van zijn publiek wil weten?), maar ook bijdragen aan de inhoud. Toen ik bij de VPRO werkte, bleek uit een onderzoek overduidelijk dat de achterban van die omroep vond dat ze te weinig bij de inhoud betrokken werd. "Jullie vragen ons niks", zei men letterlijk.

Deskundigheid van het publiek

Ik weet veel over een onderwerp en zou die kennis graag met jullie delen, maar mij wordt niks gevraagd. Bijvoorbeeld. Hoe simpel zou het niet zijn voor een omroep of blad om zijn leden of lezers in kaart te brengen, inclusief hun beroepen en specialismen. Want stel dat je dan als blad aandacht aan de gezondheidszorg wil besteden, dan is het in zo'n situatie eenvoudig om alle verpleegsters, doktoren en ziekenhuisdirecteuren te vragen wat de belangrijkste vraagstukken op hun vakgebied gebied zijn, welke 'best practices' ze kennen en wie volgens hun de beste gesprekspartners zijn. Vervolgens kan de redactie met die informatie op pad om prachtige verhalen te schrijven die aansluiten bij de onderwerpen die bij hun lezers leven. Op die manier kan het publiek op zijn deskundigheid worden aangesproken en wordt het netwerk van de redactie op simpele wijze uitgebreid.

Van Vuure stelt zich op als de heilige bladenmaker die meent te weten wat zijn lezers willen, maar die zich helemaal niet afvraagt hoe het komt dat er steeds minder van zijn. Het is het soort arrogantie dat niet van deze tijd is. Wie denkt dat hij alles beter weet, luistert niet naar anderen. Op mijn weblog merk ik dagelijks dat ik veel weet op mijn vakgebied, maar dat de optelsom van mijn lezers veel meer kennis vertegenwoordigt over nieuwe media. Oftewel: er wordt in de reacties altijd waardevolle visie toegevoegd aan de verhalen die ik schrijf en mensen kennen altijd sites en toepassingen die ik zelf nog niet ontdekt had. Zo deel ik mijn kennis met de lezers en maken zij mij weer wijzer met hun input. Samen weten we meer, zo simpel is het echt. Gebruik dat gegeven.

Waardevol

Lees de reacties op het weblog van Vrij Nederland en zie dat mensen wel degelijk tijd en energie willen steken in het meepraten over een blad dat ze belangrijk vinden en dat ze met input komen die kwaliteit heeft. Zo haal je als titel de band aan met je publiek. Die betrokkenheid en trouw zijn waardevol. Waar de maag van Rob van Vuure omdraait bij het lezen over het Vrij Nederland initiatief, juich ik het VN Lab toe als een eerste stap om structureel het gesprek aan te gaan met de lezers. Want een titel die dat niet doet, heeft op internet niks te zoeken.