Het laatste dat we nodig hebben is nog meer kommer en kwel. Je werkt al tachtig uur per week en je bent desondanks maanden achter. Je vrouw, je kinderen en zelfs je hond herkennen je niet meer. Je neemt geen vakantie, alleen aspirientjes. En waarschijnlijk zal je dit niet willen horen: maar het gaat nog erger worden.

Dit 'jaar-2000-ding' komt aan als een mokerslag. En dat is goed. Want na 2000 gaat er een aantal echt nare dingen gebeuren, nog beroerder dan wat er nu gebeurt.

Misschien repareren we alle '2000'-bugs, of misschien slippen er een paar miljoen door de mazen van het net. Misschien gaat een legertje ongelukkige chips die over het hoofd zijn gezien vreemde strapatsen uithalen op 1 januari 2000. Misschien kost een paar dagen, weken of zelfs maanden voordat het allemaal is overgewaaid.

En als heel veel lieden aan de top dat nu niet kunnen begrijpen, doorgronden en voorzien, dan is het zeker dat ze het ook niet zullen doen als het is gebeurd. Ze vragen zich dan af waarom hun bank, hun kabel-tv of hun broodrooster niet werkt zoals het vroeger ging.

En dan zullen ze de schuld op ons afschuiven: de makkelijke doelwitten, de programmeurs, de jongens die hen hiervoor al waarschuwden toen Dan Quayle nog vice-president was. Maar toen wou niemand ons een kleine zeshonderd dollar geven om een congres in Kansas City bij te wonen.

Maar de schuld krijgen is pas het begin. We zullen ook opgebrand zijn. We zullen maanden achtereen dag en nacht doorwerken om ons door 1999 heen te worstelen.

En als dan in januari alles overhoop ligt, willen de toplieden die door 2000 ruw zijn gewekt opeens dat we al het werk laten liggen dat we allang hebben laten liggen.

"Vergeet alle andere dingen", zullen ze zeggen. "Zorg ervoor dat het systeem weer gaat werken. Doe wat je moet doen, wat het ook kost. En laat ons weten wat je nodig hebt, zolang het geen mensen, tijd of geld is."

Dan komen we in het derde kwartaal van 2000. Daarin slaat de volgende fase toe: de ontslagen.

Omdat dan het meeste van het geërfde 'onmogelijk-te-onderhouden' spul zal zijn vervangen door 'onmogelijk-te-onderhouden' cliënt/server-dingetjes, zal een behoorlijke groep loyale Cobol-werkpaarden die slavenarbeid hebben verricht aan 'jaar-2000'-conversieprojecten op de keien worden gezet.

Een latente vraag zal hen niet redden. Nieuwe projecten zullen hen niet redden. Na 2000 zullen de bedrijven geld noch geduld hebben, laat staan behoefte hebben aan een grote personeelslast.

"Echt waar baas. Ik kan nog een heleboel dingen doen met mijn 'jaar-2000'-ervaring."

En de baas zal zeggen: "Daar ben ik het mee eens; zolang je het maar ergens anders doet."

Hetgeen ons brengt in 2001, als de dingen echt vervelend worden.

We zullen hopeloos ongeloofwaardig worden. Onze financiële bronnen verliezen. Al ons resterende haar verliezen. Opeens zullen alle nieuwe 'veel-te-vroeg-in-gebruik-genomen' systemen (die de oude 'uitgesloten-dat-die-nog-na-2000-meekunnen' systemen hebben vervangen) kuren gaan vertonen en werk weigeren. En er zullen meer bugs ontdekt worden. Meer problemen. Meer vuisten zullen worden geschud in de richting van de reeds geschokte programmeurs. Meer verwijten. Meer kortingen op het budget. Meer ontslagen. Meer aspirine.

En waar staan we dan?

Uiteindelijk zal alles goed komen. Er zullen nieuwe technologieën worden ontwikkeld, er komen nieuwe projecten, nieuwe kansen. IT wordt weer een booming business.

Laten we eerlijk zijn. We doen dit al een lange tijd. Sinds 1960 hebben we 40 jaar lang toegewijd ons bloed, zweet en 'elleboog-vet' in data processing gestoken.

Maar helaas, ergens tussen 2000 en 2001 moeten we er waarschijnlijk nog veertig meer in moeten persen.

(Cohn is een computer consultant in Atlanta (USA) en is al aardig opgebrand.)

Bewerking: Huib Zegers

Verwijzingen in Vindex naar 'millennium-bug': 786