Na introducties in Japan en de VS is de PSP sinds gisteren eindelijk in Europa verkrijgbaar voor 249 euro. Er is naar uitgekeken. Is de opwinding terecht? Ja, voor een groot deel wel. De PSP is een knap draagbaar entertainmentsysteem voor games, films, muziek, foto's en het web via de ingebouwde wifi. Het ontwerp is prachtig, de interface lekker, de batterijduur acceptabel (4 uur bij simpele games en wifi uit) en de bediening soepel. Sterkste punt is het TFT-scherm met 16 miljoen kleuren. De breedbeeldverhouding (480x272 pixels) maakt bovendien dat het kleine scherm niet zo klein lijkt. Kortom een lust voor het oog.

Op dat eerste oog heeft de PSP veel mee om boven de gebruikelijke 'gadget glut' uit te stijgen en een icoon van een generatie te worden, zoals de iPod van Apple. Gamers en geeks lopen er alvast mee weg. De laatste sloegen direct aan het hacken. Zodat je nu ook met een PSP kunt chatten, oude Nintendo games spelen, e-books lezen, en dat je de batterij ook kunt opladen via usb. In Japan bestaat al een levendige handel in filmpjes, waaronder natuurlijk porno. Door zijn aantrekkelijke ontwerp en scherm is de PSP ook heel fashionable. Net als bij de iPod zijn de eerste designertasjes al gesignaleerd.

Maar dat maakt de PSP nog geen iPod. Allereerst het apparaat zelf. De PSP is compact maar toch bijna twee keer zo groot en zwaar als een iPod (de normale, niet de mini of shuffle). Die stop je dus niet in je zak maar in een tas. De games vervolgens zien er geweldig uit op de PSP maar het aanbod is nog wat karig en de spellen zijn duur (50 euro per stuk). Maar belangrijker: games zijn geen muziek. Afgezien van het feit dat er meer muziekluisteraars zijn dan gamers leent muziek zich beter voor mobiel gebruik dan games (of films). Met muziek op kun je nog gewoon fietsen zeg maar. En louter als walkman is de PSP gewoon te groot.

Dan is er nog de opslag. Een iPod heeft zoals bekend een riante harde schijf die je ook kunt gebruiken als externe drive. De PSP werkt met UMD discs en memorysticks (duo pro). Waarom Sony met de discs probeert nog een standaard op de markt te brengen is me een raadsel. Denken ze nou echt dat ik mijn favoriete films na video en dvd ook nog eens op UMD ga kopen? Ik zet ze liever over als videobestand maar dat is nu verre van gebruiksvriendelijk. Je moet videobestanden omzetten naar het PSP-formaat met een buggy programma van derden. Je moet de bestanden in een map zetten met een exotische naam die je zelf moet aanmaken, ander ziet de PSP ze niet. En tot overmaat van ramp heeft de meegeleverde memorystick maar 30 mb ruimte, daar past alleen een trailer op. Wil ik er een complete film opzetten, dan heb ik een stick nodig van 1 GB à honderd euro. Waarna er geen ruimte meer is voor foto's en je muziekcollectie. Je wilt dus eigenlijk een harde schijf in de PSP, zoals de honderd gieg in de Archos AV700, maar dan was hij nog groter en zwaarder geweest. Zo groot en zo zwaar als een kleine laptop. En die heb ik al.

De wifi in de PSP is wel te gek. Draadloos multiplay gamen is een verrijking. En de browser is handig. Voor noodgevallen dan, want een softkeyboard blijft een gedoe. Het is niet voor niks dat smartphones tegenwoordig een volwaardig toetsenbordje op het toetsel hebben zitten. En waarom zit er geen mail-client op de PSP? Ze kunnen ook net zo goed een agenda en adressenboek toevoegen. Kleine moeite.

De iPod heeft onze muziekbeleving veranderd. De PSP zal hoogstens onze gamesbeleving veranderen. Dat is al knap, maar ik had op meer gerekend. Ik zet denk ik mijn geld in op de PSP2.