"Russische criminelen bieden studenten geld aan om samen met hen in ruil voor geld illegale activiteiten uit te voeren," aldus Matai. "Ze zijn niet alleen actief op scholen en universiteiten, maar beschikken tevens over hun eigen wervingcentra waar ze talent ronselen voor de georganiseerde misdaad, zoals het aanbieden van diensten aan groepen in andere landen, bijvoorbeeld Islamitische hackers."

Een andere factor die Rusland tot een nog vruchtbaarder broeiplaats voor hackers maakt, is het groeiende aantal inwoners dat nu internettoegang heeft. Het Ministerie voor Communicatie schat dat dit aantal zal groeien van 6 procent van de bevolking (ongeveer 148 miljoen) in 2003 tot 15 procent in 2005. Elf miljoen mensen maken momenteel gebruik van internet, terwijl ongeveer negen miljoen mensen over een pc beschikken.

Volgens het Ministerie van Binnenlandse Zaken verdubbelde het aantal aangiftes van cybercriminaliteit in 2003 naar 11.000. De meest frequente misdaden waren illegale toegang tot computergegevens, distributie van door piraterij verkregen software en cyberaanvallen op financiële instellingen.

Citybank

Russische hackers zitten achter een van de meest brutale cybermisdaden uit de geschiedenis. De wiskundige en computerspecialist Vladimir Levin uit St. Petersburg werd in 1995 gearresteerd en in 1997 tot drie jaar gevangenisstraf in Florida veroordeeld voor het hacken van de computers van Citibank en het op elektronische wijze overmaken van ongeveer tien miljoen dollar vanaf rekeningen van de bank. Tot op de dag van vandaag weet niemand precies hoe hij erin slaagde om in te breken in het systeem van de bank.

In 1999 werden Russische hackers bovendien aangewezen als het brein achter het platleggen van websites van de NAVO en de Amerikaanse overheid.

In 2000 werden Vasiliy Gorshkov en Alexey Ivanov door FBI-agenten naar de Verenigde Staten gelokt en enige tijd later gearresteerd. Gorshkov kreeg drie jaar gevangenisstraf en een boete van 700.000 dollar nadat hij op twintig punten schuldig werd bevonden van samenzwering, fraude en andere computergerelateerde misdaden. Het duo gaf toe dat het de computers van Amerikaanse bedrijven had gehackt om creditcardgegevens en andere persoonlijke financiële informatie te stelen en vervolgens geld af te troggelen van de slachtoffers door te dreigen dat ze die informatie in het openbaar op internet zouden zetten of de bedrijfscomputers zouden beschadigen.

In 2001 werd in Rusland een door een 63-jarige gepensioneerde man aangevoerde bende hackers gearresteerd. De voormalige computerprogrammeur van een instituut in Moskou was klaarblijkelijk verbolgen over het feit dat hij geen royalty's voor zijn werk ontving. Daarom besloot hij om in samenwerking met een voormalige politieman en drie anderen de creditcardgegevens van Amerikanen en Europeanen te stelen en die te gebruiken om on line aankopen te doen. De bende sluisde het inkomen vervolgens terug naar Moskou via een nepsite die nutteloze informatie over Russisch hout verkocht.

Dure software

Cracken is net als in Amerika illegaal. Op het punt van rechtsvervolging is er echter sprake van een verschil tussen de twee landen. In Rusland is cracken soms meer te vergelijken met fout parkeren in plaats van een serieuze overtreding - iets wat op papier fout is, maar niet moreel laakbaar, aldus Timofey Saitarly, project administrator bij het Oekraïense Computer Crime Research Center. "Jongeren cracken vaak dure buitenlandse software omdat ze het geld er niet voor hebben," zegt hij. "De prijs van sommige software komt overeen met een maandsalaris of ligt in sommige gevallen nog hoger."

Regionaal onderzoek loopt ook vaak spaak omdat de autoriteiten andere misdaden hogere prioriteiten geven. Dit houdt in dat veel hackers in staat zijn om wat in wezen veilige havens zijn te opereren. En in een verbonden wereld als internet zijn een aantal veilige havens alles wat je nodig hebt om in elk land schade aan te richten.

"Naar mijn weten zijn er in Rusland geen hackers in de gevangenis beland," aldus Gostev van Kaspersky. "Rechtshandhavers lijken geen noemenswaardige actie te ondernemen, misschien vanwege het feit dat de hackers zich niet op Russische bedrijven of organisaties richten. Ze lijken meer geïnteresseerd te zijn in de bescherming van de nationale veiligheid."

Klik hier voor deel 3: waarom het aanpakken van cybercriminelen erg lastig is