Onderzoekers van Global Research in Canada, een club die onderzoek publiceert ondermeer gericht tegen globalisering, menen dat zowel Assange als de mediapartners van Wikileaks, met name New York Times, zich laten leiden door Amerikaanse belangen.

In een eerste artikel wordt vooral de houding van New York Times op de korrel genomen. Daarbij laten de onderzoekers zien dat er een nauwgezette selectie heeft plaatsgevonden van 'cables' en van de redactie, en dat voorafgaand aan publicatie zelfs een vorm van goedkeuring is gevraagd aan de Amerikaanse regering voor de formuleringen in de krant. Global Research wijst op het lidmaatschap van de verantwoordelijke NYT-chef van het Amerikaanse Council on Foreign Relations (CFR) and the Aspen Institute's Strategy Group.

Connecties van Assange

In een tweede artikel wordt de geloofwaardigheid van Julian Assange op alle mogelijke manieren in twijfel getrokken. Dat begint met de opmerking dat vrijwel niets van zijn CV is na te trekken, vanaf de zes universiteiten en 37 scholen die hij naar eigen zeggen bezocht, de gevolgde studies, het vonnis in een belangrijke Australische rechtszaak tot de oprichting van een belangengroep voor kinderrechten.

Ook merken de onderzoekers op dat Assange e-mail uitwisselde met veiligheidschefs van de NASA en dat hij voor de Raad van Advies van Wikileaks contact heeft gehad met de Australische en Amerikaanse overheid en met het mediaconcern van Rupert Murdoch. De drie Chinese en de Tibetaanse dissident in de Raad van Advies blijken alle vier ondersteund te worden door de Verenigde Staten.

Vervolgens wijzen ze erop dat ene Cass Sunstein, de chef van het bureau van Informatie en regelgeving van de regering Obama, eerder suggereerde dat de VS er goed aan zou doen te infiltreren in invloedrijke organisaties die samenzweringstheorieën verspreiden.

Kritiek is er ook op de aanvankelijke actie van Assange om 5 miljoen dollar op te halen, ondermeer bij Amerikaanse organisaties als Freedom House die dictaturen buiten de VS proberen te bestrijden. Tot slot wijzen de schrijvers erop dat de man die Assange nu onderdak verleent in het landhuis in Engeland, Vaughan Smith, behalve een moedige journalist ook een medewerker is van publicaties van de Navo.

Internet in greep van VS

De beschuldigingen en suggesties van deze aard zijn niet nieuw, maar worden nu wel voorzien van feiten. En die feiten kunnen, mits in samenzweerderig verband geplaatst, wijzen op wisselende belangen van Assange en minstens op het nodige opportunisme.

Dit ondersteunt de belangrijkste verdachtmakingen tegen Wikileaks, die lijken op de samenzweringstheorieën rond 9/11. Na de aanvallen op de twin towers werd gedacht dat die de VS en haar defensie-industrie goed uitkwamen, omdat die de ‘war on terror’ al wilde beginnen. Nu lijkt het alsof de Amerikaanse regering Wikileaks gebruikt als aanleiding om internet veel strakker te gaan reguleren en er greep op te krijgen.

Overigens ontkende de gewezen partner van Assange, Daniel Domscheit-Berg, dat er voor de publicatie van de 'cables' overleg plaatsvond met Israël. Dat werd nog geopperd door Arabische en Russische bronnen. Zo zouden bijvoorbeeld documenten over aanvallen van Israël niet openbaar worden gemaakt als gevolg van afspraken tussen Assange en Israël.

Ruzie met The Guardian

De verschillende theorieën rond Wikileaks en Assange klinken ver gezocht. Daarom zijn misschien de uitingen van Assange zelf wel het schadelijkst voor Wikileaks. Want ook hij schuwt de samenzweringstheorie niet. Zo heeft hij zichzelf als held en martelaar gepositioneerd in een interview met de BBC. De Zweedse aanklachten beschouwt hij als zetten in de strijd tegen Wikileaks. Hij verzet zich tegen uitlevering aan Zweden, dat hij nu als 'bananenrepubliek' bestempelt.

De Wikileaks-oprichter gaf ook toe dat hij bonje heeft met The Guardian, de partner in publicaties over de 'cables'. Dat suggereerde de krant al. De afgelopen dagen heeft The Guardian, net als eerder andere kranten, gepubliceerd uit politierapporten over de vermeende zedendelicten van Assange. Volgens Assange doet de krant dat selectief en brengt hem daarmee grote schade toe. Dat is toch minstens opmerkelijk te noemen voor iemand die zelf bekend is geworden met het openbaar maken van gelekte documenten.