Geen probleem. In deze 170.000 inwoners tellende, virtuele wereld is alles mogelijk: vrienden maken, een huis kopen, losjes rondhangen of een nachtclub exploiteren. Teleurstellingen bestaan niet – en dat is fijn, want Second Life is een broeierige gemeenschap. Of anders gezegd: waar internet zijn bestaansrecht voor 95 procent aan seks te danken heeft, daar scoort Second Life de volle 100 procent.

Kom je in een virtuele kroeg een leuke dame tegen? In je venster verschijnt een pop-up: 'Samantha wants to be your friend, click yes to accept.' Meteen doen, want iedereen in Second Life wil maar één ding. En jawel hoor. Even later frommel je met je muis je geslacht tussen de billen van een voorovergebogen, rondborstige deerne. En dan begint de cyberseks. Niet na drie stoten de ontlading, zoals in het echte leven. Op internet ben je onverzadigbaar!

Tot zover niets nieuws onder de zon. Maar dan gebeurt het. Terwijl Samantha en jij samen ronddrijven in een zee van zinderende digitale hartstocht, verschijnt plots een tekstje onderaan je scherm: "het CDA is een partij waar u op kunt rekenen. Een partij die zijn beloftes waarmaakt!"

Verbaasd staar je naar je scherm. Pas dan zie je dat er iemand naast je staat. Een keurig heerschap in een antracietgrijs pak, met een saaie, wat hoekige scheiding in zijn haar. "Het CDA gaat er weer voor!", zegt het mannetje. Op zijn neus prijkt een montuurloos brilletje. "Want we maken graag af waar we aan begonnen zijn. Sterker nog, we willen het alleen maar beter maken!"

Van schrik weet je even niet wat te doen. Samantha kijkt je verlangend aan, maar het hoofd van het mannetje is nu wel heel dichtbij. "Daarom zeg ik klip en klaar: er wordt niet getornd aan de hypotheekrenteaftrek!" Het mannetje drukt beide handen met de vingertoppen tegen elkaar en kijkt je doordringend aan.

Ja, lieve lezers, het zou zomaar kunnen gebeuren. Deze week nodigde Balkenende zijn 20.000ste Hyves-vriend uit voor een kopje koffie. Daarmee gaf onze premier aan dat wat hem betreft het belang van internet in verkiezingstijd niet onderschat mag worden. Ik maak mij sterk dat hij ook kennis heeft genomen van het initiatief van collega-politicus Mark Warner, voormalig gouverneur van de staat Virginia en tegenwoordig kandidaat voor het presidentschap van de Verenigde Staten. Warner waagde zich deze week als allereerste politicus op Second Life, en voerde daar uitgebreid campagne. Het beviel hem goed.

Na e-mail, weblogs, podcasts en Hyves is het slechts een kwestie van tijd voordat het Binnenhof ook de driedimensionale virtuele wereld ontdekt. En dan? Dan zullen we met weemoed terugdenken aan de tijd dat Wim Kok nog premier van Nederland was. Van hem had je als rechtgeaarde internetter tenminste niets te vrezen. Wim kon geen muis van een apenstaart onderscheiden. Legendarisch is het televisiefragment waarin hij een computermuis optilde alsof het een afstandsbediening was. En dat is nog maar zes jaar geleden. Wie beweerde ooit dat politici niet meegaan met hun tijd?