Op zoekgebied is Google nog altijd ongeslagen. De ver achtergebleven nummers twee en drie, Yahoo en Microsoft (Bing), slaan de handen ineen om samen iets groter te worden dan elk superklein. Ook op andere gebieden doet Google het goed, denk aan SaaS, cloud en andere buzzwoorden. Maar op een groeiend aantal - ook hippe - terreinen slaat Google de plank mis.

De zoekgigant komt regelmatig te vroeg, óf juist te laat, óf te onbeholpen, óf te 'kaal' met diensten en producten. Soms zijn dat ook zaken die worden afgekeken van de concurrentie, die het lang niet altijd voorbij weet te streven. Net zoals Microsoft de reputatie heeft niet te innoveren, maar slechts te kopiëren. En daarbij ook niet echt de concurrent weet te kloppen. Het nieuwste voorbeeld is Google Wave.

Een nieuwe, revolutionaire manier van communiceren. De toekomst van communicatie, realtime samenwerking gecombineerd met mogelijkheden van mail, instant messaging, enzovoorts. De hype is niet waargemaakt. Dus trekt Google nu de stekker uit Wave. Als op zichzelf staande dienst, sust het bedrijf nog; Wave wordt verwerkt in andere diensten en producten. Die worden niet nader genoemd, net zomin als de timing voor die integratie van het wegens 'succes' ten onder gegane Wave. Vijf verliezen van Google.

Buzz

Misschien was Google met Wave zijn tijd ver vooruit. Of misschien was dit een ingenieursoplossing voor een niet-bestaand probleem. Of misschien was dit een alleenstaand alternatief voor communicatiemogelijkheden die er al zijn; via Twitter of op Facebook. Dat 'alleenstaand' heeft Google wel doorgehad, daarom heeft het zijn Twitter-antwoord Buzz juist gekoppeld aan een andere, al wel veelgebruikte diensten.

Alleen heeft het die koppeling aan Gmail nogal onbeholpen, en ook ongevraagd, gedaan. Wat weer weerstand opleverde, en dus van Buzz ook een verlies heeft gemaakt. Het bewijs: het leeuwendeel van de berichten op Buzz is automatisch geposte info. Jawel, 90 procent van de Buzz bestaat uit feeds. Waarbij het helemaal ironisch is dat bijna tweederde van de berichten afkomstig is van Twitter, de grote concurrent.

Orkut

Waar Buzz een microblogdienst is, wat een sociaal netwerk kan vormen, wil Google ook een 'echt' sociaal netwerk. Daar zijn aanhoudende geruchten over. En dat betreft dan geen herziening van Twitter-wannabe Buzz, maar een heuse Facebook-tegenhanger. Benieuwd of, wanneer en vooral hoe dat zogeheten 'GoogleMe' ervan gaat komen.

Maar vergeet niet dat Google allang een sociaal netwerk heeft. Welke? Precies, nog zo'n verlies. Orkut is weliswaar heel groot in Brazilië, en heeft ook gebruikers in India, maar staat wereldwijd flink op achterstand. Het is in 2004 opgezet toen Google er niet in slaagde om sociaal netwerk Friendster op te kopen. De eerste gebruikers in de Verenigde Staten zijn in de loop der tijd overgestapt naar MySpace en vooral Facebook.

Lively

En dan is er nog zo'n imitatie: Lively. Nooit van gehoord? Dan ben je heus niet de enige, want het was zó weer voorbij. Twee jaar terug lanceerde Google een eigen virtuele 3D-wereld op het web. Compleet met eilanden. Een Second Life-kloon dus. Terwijl Second Life anno nu ook niet meer zo levenslustig, of zelfs levensvatbaar, lijkt.

Goed, Google heeft wel het inzicht gehad om de virtuele speeltuin met cartoony, Sims-achtige figuren na 4 maanden al te schrappen. Maar als al zo snel duidelijk is dat het niks wordt, waarom is dat niet vooraf ingezien? Toegegeven, Lively is een resultaat van Google's '20 procent-regel', waarbij werknemers 20 procent van hun werktijd mogen besteden aan een hobbyproject.

Latitude

Latitude, de lokatiedienst van Google. Bedoeld als concurrent voor Foursquare, die het wat saaie onderwerp van 'lokatie' verpakt in een sociaal jasje met game-achtige elementen: win en je wordt de 'mayor' van een plek. Latitude is een stuk kaler, ligt als een laag op Google Maps en is gelijk gezien als een privacyprobleem. Net als Buzz en wel succesvolle projecten zoals Street View.

In tegenstelling tot die privacy-molenstenen rond Google's nek is Latitude wel een opt-in dienst. Opvallend, aangezien de internetreus standaard voor opt-out is. Opt-in is namelijk schadelijk voor de privacy, argumenteert Google. Dus eerst doen, en dan later om vergeving vragen?

Nexus One

Tot slot even eentje die niet web- of Web 2.0-gerelateerd is. Terwijl smartphonebesturingssysteem Android een doorslaand succes is, geldt dat niet voor Google's eigen pronktoestel dat gebruikers verlossing van de telco's beloofde. De Nexus One is niet meer. Volgens Google omdat het doel is bereikt; de lat voor de hardware is hoger gelegd en de toestelmakers hebben het stokje nu overgenomen.

Maar de gedachte was toch ook dat de consument met dit niet gesubsidieerde, dus wat dure, toestel kon ontkomen aan de grip van de telco's? Een simlockvrij toestel, dat geen crapware (van de operator) met zich meekrijgt, en dat updates voor het besturingssysteem gelijk en 'over the air' krijgt. Dus de consument hoeft niet langer te wachten op distributie door toestelmakers en telco's, die al dan niet eigen interfaces of aanvullende diensten meeverpakken. En die al dan niet besluiten om de update voor te houden aan alleen de nieuwste toestellen.

Bonus: de waslijst

En eigenlijk zijn de bovenstaande vijf lang niet de enige mislukkingen van Google. Natuurlijk, een bedrijf probeert wat, experimenteert wat. Zeker Google met zijn '20 procent regel'. Wat dan wel enigszins gerelateerd moet zijn aan de activiteiten van het bedrijf, maar die zijn bij Google dermate breed dat er weinig wordt buitengesloten.

Even een greep uit andere mislukte projecten en ideeën van Google. Jaiku, de eind 2007 gekochte Twitter-kloon, die begin 2009 is opgegeven. Pardon: als open source is vrijgegeven. Knol, de gratis en makkelijke manier om betrouwbare webcontent te maken, bewerken en delen. Een Wikipedia-wannabe dus, waar Google met geld goede ideeën voor zoekt. En wie kent, laat staan gebruikt, Sidewiki, het vanuit de browser draaiende comment-systeem dat 'bovenop' websites zit?

Ook op e-commerce gebied struikelt Google. Zo is er Froogle (officieel Product Search geheten), een online-prijsvergelijker voor producten. Daarmee samenhangend is Base, bedoeld voor de producenten en webwinkels die producten verkopen. Kunnen we online-betalingssysteem Google Checkout al toevoegen aan deze opsomming? Wie meer weet mag deze lijst uitbreiden in de reacties.