Dinsdag veertig jaar geleden, op 19 april 1965, verscheen in het tijdschrift Electronics het artikel 'Cramming more components onto integrated circuits'. Het vier pagina's tellende artikel van de hand van Gordon Moore, in 1968 medeoprichter van Intel, zou de basis vormen van één van de bekendste wetten uit de it-industrie: de Wet van Moore. Het historische belang van het artikel werd niet direct onderkend. Intel heeft zelfs geen origineel exemplaar meer van het betreffende nummer van Electronics. Vorige week loofde de chipgigant daarom tienduizend dollar uit voor een originele versie van het blad. In het artikel voorspelde Moore dat een chip tien jaar later, in 1975, uit 65.000 componenten zou bestaan. Een gewaagde voorspelling in 1965. "Destijds bevatte de meest complexe chip in productie zo'n dertig componenten", vertelt Gordon Moore vanaf Hawaii, waar hij inmiddels de helft van zijn tijd doorbrengt. "In het laboratorium werd gewerkt aan een chip met zestig componenten, die een jaar later geïntroduceerd zou worden."

Halfgeleiderindustrie

Moore ging ervan uit dat het aantal componenten tussen 1965 en 1975 elk jaar zou verdubbelen. "Die voorspelling bleek adequater dan ik vooraf had gedacht", aldus Moore. "Een collega van me besloot de voorspelling vervolgens de Wet van Moore te noemen." In 1975 paste Moore zijn 'wet' aan: het aantal componenten zou niet meer elk jaar verdubbelen, maar elke twee jaar. "Verbazingwekkend genoeg klopt dat na dertig jaar nog altijd", stelt Moore vast. De nieuwste chips van Intel bevatten inmiddels meer dan anderhalf miljard componenten. "Bedrijven in de halfgeleiderindustrie beseffen dat ze in dat tempo moeten volgen, anders raken ze technologisch achter op de concurrentie." Daarmee is de Wet van Moore een 'self-fulfilling prophecy' geworden, stelt de naamgever van de wet vast.

Atomen

"Het is duidelijk dat dit kan niet eeuwig doorgaan", stelt Moore. Op het moment dat de componenten van een chip de omvang van een atoom beginnen te benaderen, komt het einde in zicht. "Ik vermoed dat we tien tot twintig jaar hebben totdat we die fundamentele grens bereiken", vertelt Moore. "En zelfs daarna is het einde van de vooruitgang nog niet in zicht. We kunnen grotere chips maken. De innovatie zal gewoon doorgaan."