Gezipt en gemazeld

Een hobby'ende pc-bouwer uit het Zuiden des lands zette een systeem in elkaar in de jaren 90 en had problemen met het aansluiten van een interne zip-drive. In het kader van 'met een hamer past ie er wel in hoor', zoals een zeker fictief personage zou zeggen: "Hij paste om de een of andere reden niet goed in de connector. In plaats van dat ik nog een keer goed keek, duwde ik hem blind en hard aan in IDE-aansluiting."

Hij hoorde een bevredigende 'klik', maar kon de drive vervolgens niet zien in het BIOS. Na wat vijven en zessen ontdekte hij, zoals je wellicht allang vermoedt, de IDE-kabel precies verkeerd om in de drive had gepropt. "Eerdere kabels die ik gebruikte hadden twee rijen van 20 gaten en ik was dom genoeg om aan te nemen dat dat ook nu het geval was. De bovenste pin aan de buitenkant van de aansluiting werd keurig in het apparaat geduwd door het ontbrekende gat in de onderste rij."

Boem is ho

Een IT'er vertelt hoe hij het voor elkaar speelde vier pc's op een rij op dezelfde manier om het leven te brengen. Het bedrijf kocht een serie machines met een internationale voeding, met de bekende - en door menig systeembeheerder gehate - knop achterop om te schakelen van 110 volt naar 220. De eerste paar systemen die hij aansloot hadden geen problemen, maar bij de vierde of vijfde ontplofte de voeding toen hij de schakelaar per ongeluk aantikte.

De tweede pc die stierf, ging op dezelfde manier. De systeembeheerder ontdekte dat het schakelen naar 110 wel erg makkelijk ging. De knop op de voeding was geen harde schakelaar, maar een krakkemikkig schuifje dat bij het minste of geringste al verschoof naar de ongewenste stand, bijvoorbeeld bij de kleine beweging als je de stekker in de voeding stak.

De derde pc die op deze manier overleed was volgens hem de stomste: hij demonstreerde aan zijn chef wat het probleem was en in een vlaag van verstandsverbijstering zette hij de presentatie kracht bij door de schakelaar aan te raken.

Hap, klap, weg

Een onzer redacteuren vertelt regelmatig - té regelmatig als je het ons vraagt - over de keer dat hij zichzelf bijna onttepeld had met een weerbarstige bracket. De metalen slede wilde na het plaatsen van de benodigde drives de inklapbeweging van 45 graden om weer in de kast te verdwijnen niet maken, hoe hard hij ook (met beleid, zoals men dat pleegt te zeggen) duwde en trok.

Toen hij er meer gewicht opzette, begon het oude apparaat te bewegen. Vijf graden, tien graden. De redacteur begon er met zijn bovenlichaam op te leunen voor een extra zetje. Op dat moment zei de bracket "oké" en klapte hij in één felle beweging op z'n plek. De redacteur voelde hoe de rand van het matig afgewerkte metalen bracket onderweg een hap nam. Hij hield er een bloedende schram aan over en een langdurigere herinnering in de vorm van een dubbel gat in zijn favoriete t-shirt: eentje aan elke kant van zijn tepel.

Handle op de hendel

Een pc-bouwer vertelt dat de duurste fout die hij ooit maakte een defecte processor opleverde. Bij het plaatsen van de processor op het moederbord trok hij de metalen hendel van de socket af in plaats van gewoon neer te drukken op de socket om de unit te bevestigen, waardoor de hele LGA verboog. Toen hij de schade demonstreerde aan een pc-expert en vertelde wat er was voorgevallen, kon die aanvankelijk alleen maar halve zinnen uitbrengen als: "Waarom zou je...? Hoe heb je...?"

Als het echt vast moet zitten

Een computerreparateur vertelt hoe hij in de jaren 80 een vers geleverde enorme systeemkast liet vallen uit een rek in de winkel. De schade leek aan de buitenkant mee te vallen, geen krasje, maar het apparaat weigerde op te starten. Bij nadere inspectie van het binnenwerk bleek het moederbord in tweeën te zijn geknakt. "Ik heb Pattex gebruikt om hem weer aan elkaar te lijmen. Natuurlijk deed hij het nog steeds niet, maar je zag er niks meer van. Ik heb daarna gedaan alsof ik van niets wist", vertelt hij nog steeds met enige schaamte.

Goedkoop, duurkoop

Een van onze redacteuren bevond zich in z'n studententijd (en ver daarvoor) regelmatig op de PC dumpdag. Een beurs waar hobbyisten en bedrijven voor weinig oude en nieuwe hardware verkochten. Het ging vaak om restpartijen, refurbished spul en tweedehands onderdelen.

Tijdens z'n zoektocht naar een tweede scherm vond hij een stand waar oude Bloomberg-hardware werd verkocht. Tussen alle stands met dikke CRT-bakken vielen de platte lcd-schermen erg op en de prijs was zeer scherp. Met het idee een geweldig koopje te scoren en tegelijkertijd met een plat scherm thuis te komen in een tijdperk dat dat nog geen gemeengoed was, kocht hij zo'n scherm.

Eenmaal thuis aangekomen sloot hij het scherm aan op z'n pc om vervolgens getrakteerd te worden op een doffe knal en rook uit de computer. De videokaart was spontaan overleden en de pc ging niet meer aan. Toeval? Gelukkig had hij nog een "reserve" videokaart liggen dus die ging in de pc, de monitor werd aangesloten en poef, daar ging de tweede videokaart. Dat kon geen toeval meer zijn en er werd argwanend naar het scherm gekeken. Vreemd genoeg deed deze het op de dumpdag nog prima (het scherm was daar ter plekke getest) en na lang, heel lang zoeken op het internet kwam hij erachter dat Bloomberg-schermen een extra pin op de vga-connector hebben zitten speciaal voor de voeding van de monitor. Deze werkte alleen met de propriëtaire aansluiting van Bloomberg en zorgt op andere apparaten voor grote problemen.

Gelukkig bleek de oplossing simpel: de voedingspin lostrekken zodat er geen elektriciteit richting videokaart ging. Helaas heeft 'm dat drie videokaarten gekost om daar achter te komen. Van dat geld had hij beter een normale lcd-monitor kunnen halen.

Domme pech

Oké, in dit geval werd de computer niet echt vernield door het werk van een "deskundige" maar puur door domme pech. Je kent het wel, je spaart met je zuurverdiende zakgeld voor computeronderdelen om de ultieme game (en studeer) pc te bouwen. Eenmaal alles binnen begin je enthousiast te bouwen. Het apparaat zit in elkaar en je schakelt 'm vol spanning voor de eerste keer in en... Boem! Flitsen, rook en een hoop stank. Moederbord kapot, harde schijven gefrituurd, geheugen verbrand, videokaart vermoord. Zo'n beetje elk onderdeel in de computer was overleden. De boosdoener? De voeding. Deze was kapot geleverd en heeft bij inschakelen alles verwoest.

De winkelier vond het een triest verhaal, maar kon niet meer doen dan garantie geven op de kapotte voeding en nee, een schadevergoeding voor de overige kapotte onderdelen kon er niet vanaf. Het allerergste van dit alles is nog dat de harde schijven met alle informatie waren overgezet van een oud systeem. De arme jongen was ook nog eens al z'n data kwijt en back-ups waren nauwelijks gemaakt. Een hele dure, pijnlijke les.

De arme stakker

Deze redacteur heeft in z'n jonge jaren geprobeerd het maximale uit z'n pc te halen. De toen nog arme scholier dacht geld te besparen door z'n harde schijf te "vergroten" met behulp van de software, Stacker. Dit leek in eerste instantie te werken (er was twee keer zoveel ruimte beschikbaar), maar de problemen stapelden zich op. De computer werd trager en sommige applicaties konden niet goed overweg met de compressiesoftware. Op een gegeven moment werd de boel onwerkbaar en moest de hele schijf geformatteerd worden. Toch maar sparen voor een grotere harde schijf.