Apple heeft officieel zijn handige, draagbare MacBook van 12 inch geschrapt en dat heeft me heel verdrietig gemaakt. Het was niet de laptop voor iedereen, maar perfect voor mijn wensen en soortgelijke mensen: schrijvers die een kleine laptop nodig hebben voor snelle toegang tot kantoorapplicaties om snel een artikel te schrijven, ongeacht waar ze zijn.

Ik zat te wachten op een nieuwere versie, het liefst met zo'n membraamtoetsenbord als in de recentste MacBook-serie, maar het lijkt erop dat ik me moet storten op het laatste model uit 2017 met de beste processor, zo dat ik het langst vooruit kan met het apparaat.

Ultramobiel

Deze kleinere laptop was niet geschikt voor fotografen en video-editors. Hij was eveneens ongeschikt voor gamers. Maar het was dé MacBook voor mensen die vooral mobiliteit wilden. Hij woog minder dan een kilo en paste beter in m'n tas dan sommige collegeblokken en verdween simpelweg in de tas. (Soms schrok ik en dacht ik dat ik hem thuis had laten liggen.)

Zelfs de net iets zwaarder en grotere MacBook Air is voldoende om me bewust te laten blijven van zijn aanwezigheid in m'n tas en dat is belangrijk als je, zoals ik, heuvel op en af moet sjouwen door de straten van San Francisco. Ik bracht hem mee op momenten dat ik normaal gesproken een laptop thuis zou hebben gelaten en ik was altijd blij dat ik hem had.

Één poort geen praktisch probleem

Die slanke configuratie betekende dat er een paar dingen geofferd moesten worden, maar dat vond ik nooit zo irritant als sommige anderen schreven. Neem de enkele USB-C-poort op de zijkant. In theorie is dat een minpunt, omdat je dezelfde poort gebruikt voor randapparatuur, opladen, dongels of het aansluiten van een tweede scherm. Als je bijvoorbeeld bestanden wilde downloaden vanaf een extern apparaat, kon je niet tegelijkertijd opladen.

In de praktijk was dit zelden een probleem. Ik gebruikt hem dus vooral voor schrijven onderweg - en voor het zwaardere werk heb ik enkele krachtpatsers om me te helpen - dus op dat moment had ik niet zoveel behoefte aan opties om andere spullen aan te sluiten. Ik heb vaak de Magic Mouse 2 bij me, dus ik hoefde vaak niet eens een muis aan de poort te hangen.

Ik blijf het altijd vervelend vinden dat het zo lastig is een USB-C-hub te vinden die meerdere USB-C-poorten heeft.

Zonder al die extra processorkracht van de andere MacBooks leek de accu een eeuwigheid mee te gaan, dus ik kon op kantoor mijn Cinema Display een halve dag als tweede scherm gebruiken. (Zelfs met die mindere rekenkracht kon de versie uit 2017 nog redelijk omgaan met World of Warcraft.) Ik vond het fijn dat hij de mobiele ervaring leverde die mensen kennen van Chromebooks, maar dan met het comfort en de veelzijdigheid van een volledig macOS.

Zelfs butterfly was beter

Als ik dan toch controversiële dingen ga zeggen: in dit model vond ik zowaar Apple's zwaar bekritiseerde butterfly-toetsenbord prettig (los van het luide klikgeluid) omdat de lichte helling en de platte dikte zich uitstekend leende voor dit design. De toetsen waren perfect gespreid voor mijn vingers en zelfs de trackpad en de plekken waar je handpalmen liggen waren een beter formaat dan in de meeste grotere laptops van Apple. Het was al met al een perfecte schrijverstool. Ik vond het zelfs fijn dat ik de TouchBar niet had, die minst essentiële 'innovatie' van Apple de laatste tijd.

Ik hoop dat we op een dag iets soortgelijks gaan zien, want er is geen andere MacBook die zo voldoet aan deze rol. De versies van 15 inch en zelfs die van 13 inch zijn heel anders en zwaarder. De nieuwe MacBook Air heeft een extra poort, een verbeterd toetsenbord en zelfs Touch ID, maar zoals ik al aangaf, nog steeds groot genoeg om je er steeds van bewust te zijn.

Alle andere MacBooks lijken me desktop-achtige machines die zijn ontworpen om makkelijk mee te nemen, terwijl de lichte MacBook echt voor onderweg was. Het was een minimalistische machine van een bedrijf dat sowieso al bekendstaat om zijn minimalistische design, en ik denk zelfs dat het weglaten van alle toeters en bellen een focus aanbracht die je niet ziet bij de andere MacBooks.

Naar de iPad

Deze filosofie is niet helemaal losgelaten en ik denk dat Apple wil dat mensen die deze ervaring zoeken gebruikmaken van de iPad. Om die reden bevat iPadOS 13 een hoop wijzigingen die de tablet meer laten werken als een Mac, tot aan bestandsbeheer, verbeterd multitasking en de enkele poort om eventuele randapparatuur aan te sluiten. Net als het verdwenen MacBook-model zijn de apparaten zo dun en licht dat je ze nauwelijks opmerkt in je tas. Apple geeft niet alleen een zetje in de richting van de iPad, met het schrappen van de 12 inch MacBook is dat een flinke duw geworden.

Maar laten we wel wezen, de iPad is geen MacBook. Hij is beter voor productiviteit dan voorheen, maar mist nog steeds de makkelijke multivenster interface die we hebben met de Mac en de muisondersteuning levert een hoop nadelen op. Schrijven met een toetsenbord op de iPad vereist een toetsenbord-case en als deze is aangesloten heb je een lomper apparaat dan de MacBook was. Bovendien is het zeldzaam dat een toetsenbord-case dezelfde tikervaring biedt als een echt MacBook.

Einde van een tijdperk

Apple had duidelijk grootse plannen voor de MacBook van 12 inch en de naam geeft aan dat het bedoeld was als de ideale MacBook voor de meeste gebruikers, maar het bleek dat het alleen geschikt was voor ultramobiel gebruik - en zelfs dan wilden sommige gebruikers liever iets anders. Dat is ergens wel goed voor de hele productlijn, aangezien die een beetje vol begon te raken, vooral met de geruchten over een MacBook Pro van 16 inch later dit jaar.

Maar het feit is dat geen andere MacBook zo geschikt was om te voorzien in mijn exacte behoefte. Als ik straks mijn model uit 2017 heb, ben ik net zoals een van die mensen die de MacBook Pro zonder butterfly-toetsenbord nog jaren koesterden met een stil protest dat vroeger alles beter was. Maar dat vind ik - voor dit moment - prima.