Vandaag bracht Raspberry Pi naar buiten dat ze met een nog goedkopere versie van hun $35 kostende computer naar buiten kwamen. De Raspberry Pi Zero, die $5 dollar kost, zou een nieuwe toevoeging moeten zijn aan de goedkope computers die gebruikt moeten worden om kinderen te leren programmeren of als goedkope computer kunnen worden ingezet in derde wereld landen. Dat zijn mooie idealen, maar op de een of andere manier lijkt het er altijd op dat idealistische IT-projecten voor kinderen (in de derde wereld) eindigen op de tv-meubels en -schoten van welvarende westerlingen. Zulke ideeën worden altijd vol bombarie aangekondigd en bejubeld door het publiek, maar wie even verder leest, ontdekt dat er onder het dunne laagje ideële complimenten vooral een grote egoïstische ondertoon heerst.

Gadgets

Nu hebben de mensen van Raspberry Pi nooit onder stoelen of banken geschoven dat de goedkope computer ook gebruikt kon worden voor allerhande projectjes als mediacenters, gadgets, robots en andere techy oplossingen. Maar als je het internet een beetje afstruint, kom je erachter dat het aantal idealistische oplossingen een stuk lager ligt dan het aantal westerse fans dat het computertje gebruikt als mediacenter of andere gadget. Dit ligt bijvoorbeeld bij andere idealistische projecten niet anders.

Olpc

Neem nou het One Laptop per child programma, een non profit intitatief opgezet met het doel om goedkope laptops te maken en te distribueren in de derde wereld. Deze actie werd wereldwijd bekend als the $100 laptop. Via het Give one get one programma konden gebruikers een goedkope laptop aanschaffen voor een paar honderd dollar en er op die manier eentje doneren aan een kind in een derde wereldland. Al snel ontstonden er op enkele fora plannen om de $100 versie massaal te importeren om hier ook zo goedkoop mogelijk te kunnen stoeien met de computer. Het hielp ook niet echt dat het project uiteindelijk gigantisch flopte. De bestuurder van het project, Nicolas Negroponte, werd onder andere beschuldigd van "het niet naleven van het ideaal van OLPC" en als enige doel hebben zoveel mogelijk laptops te verkopen.

Classmate pc

Ook Intel ging op de idealistische tour met de Classmate pc. Net als de OLPC was dit een, voor z'n tijd, laaggeprijsde laptop bedoeld om de derde wereld te voorzien van betaalbare computers. Ook hiervoor werden er via verschillende fora initiatieven gestart om de computer goedkoop te importeren. Bovendien werd Intel er door Negroponte van beschuldigd de Classmate pc onder de kostprijs te verkopen om de OLPC uit de markt te drukken.

Andere prioriteiten

Het ziet er dus naar uit dat zulke projecten uiteindelijk meer teweeg brengen in de westerse wereld dan in bijvoorbeeld Afrika. Het idealisme maakt uiteindelijk toch plaats voor het kapitalisme en de westerling heeft er weer een leuk speeltje bij. Of dit heel erg is, staat voor discussie open. Elke keer als er een nieuwe computer uit komt met een idealistisch doel, rijst de vraag in comments en fora of de mensen daar niet beter af zijn met voedsel, water, licht educatie en een dak boven hun hoofd. Hoe goedkoop zo'n computer ook is, als de prioriteiten van de mensen in de derde wereld anders liggen, dan hebben ze er gewoon geen behoefte aan. Er wordt vaak geopperd dat, met een gemiddeld maandsalaris van $2, zelfs een vijf dollar kostende computer al te veel is. En mochten deze mensen zo'n computer gratis en voor niets krijgen, dan verkopen ze hem al snel.