Het in het Engelse Cambridge gevestigde Ninja Theory gooit sinds 2004 hoge ogen als het gaat om de games waarmee de studio op de proppen komt. Heavenly Sword was een PS3 exclusieve game die uit hetzelfde vaatje tapte als de klassieke God of War games. Enslaved had goede actie en platform elementen. De studio kreeg echter pas echt naam en faam toen het door Capcom gevraagd werd om Devil May Cry onder handen te nemen.

Toen het nieuwe uiterlijk van hoofdrolspeler Dante bekend werd gemaakt werden fans van de serie zo kwaad dat de Engelsen meerdere doodsbedreigingen te verduren kregen. DMC: Devil May Cry bleek echter een top game te zijn, maar een vervolg durfde Capcom toch niet aan. Daarom ging Ninja Theory aan de slag met een nieuwe game. Dat is Hellblade: Senua's Sacrifice geworden. Een game die tot nu toe alleen digitaal beschikbaar was, maar nu op disc in de schappen van je lokale gameboer komt te liggen.

Een mooi excuus om nog een keer stil te staan bij deze bijzondere game.

Hellblade biedt de speler een prachtig vormggegeven wereld.

Senua is een Keltische strijdster met een missie: de ziel van haar overleden geliefde redden uit handen van Hela, godin van de hel, zoals de Noormannen haar zagen. Senua wordt gedreven door stemmen in haar hoofd die haar onzekerheid vertalen, haar twijfels uitspreken, maar die haar ook richting geven op momenten van twijfel.

Senua ziet de stemmen in haar hoofd als een vloek. De speler heeft echter snel genoeg door dat de Keltische dame lijdt aan een vorm van psychose. Het fascinerende hieraan is dat, wanneer Senua denkt te gaan vechten met een Noorse god, het zomaar een Viking zou kunnen zijn die haar brein een monsterlijk voorkomen heeft gegeven. Je kunt zelfs gaan twijfelen of de gebeurtenissen in de game wel echt plaatsvinden, of alleen tussen Senua's oren zitten.

Dit klinkt ingewikkelder dan het is. Als jij een indrukwekkend avontuur aan wil gaan zonder deze diepgang, dan is de game prima als zodanig te beleven.

Gevechten voelen zwaar en tactisch. Met button bashen kom je niet ver.

De gameplay van de game bestaat uit het verkennen van open levels, die nergens zo groot zijn zoals bijvoorbeeld in een Tomb Raider of Dark Souls game en daardoor overzichtelijk blijven. Er zijn puzzels die makkelijk beginnen en uiteindelijk uitdagender worden, maar die nooit buitensporig moeilijk worden. Je moet vooral een oplettend oog hebben.

Dan is er het vechten met Noormannen. Hier zul je even aan moeten wennen, maar als je de gameplay doorkrijgt, dan blijkt de actie goed in elkaar te zitten. Dit is geen God of War. Het is geen 'power fantasy'. Senua's bewegingen zijn relatief zwaar, je duwt haar als het ware een richting op tijdens gevechten en drukt op de actieknop om aanvallen uit te voeren.

Vaak dreig je ingesloten te worden en moet je rollen om ruimte tussen jou en je aanvallers te creëren. Het voelt meer als een tactische strijd. Simpel hakken en op knoppen slaan is er niet bij. Sterft de Keltische strijdster, dan zul je het gevecht opnieuw moeten aangaan, maar vooral je strategie moeten bijstellen. Het heeft iets van een Dark Souls Light.

Achievement en Trophy jagers kunnen hun hart ophalen in Hellblade. Ze zijn prima haalbaar voor de doorzetter.

De game is gemaakt met de Unreal Engine 4 en dat is te zien. Het is een visueel indrukwekkend stukje werk dat hier door de kleine studio is neergezet. Let op de details in Senua's haren, haar stoere dreadlocks. Let op de kleine dingen in de omgeving en op de vormgeving van de verschillende bazen en je ziet een triple A game, gemaakt door een kleine, maar gedreven groep mensen.

Dan het geluid. Dit is echt een game om met een koptelefoon op te spelen. De stemmen die Senua hoort, de geluiden van het ruige landschap, en de verhalen van haar verloren geliefde voegen veel toe aan de algehele beleving van het spel. De game is niet bijster lang, maar voor mijn gevoel lang genoeg. Ga je er voor om alle verborgen verhalen te zoeken, dan rek je de speeltijd natuurlijk nog een beetje.

Het klimmen en klauteren in de game heeft vooral te maken met je pad vinden en je evenwicht bewaren.

Ik besef mij dat Hellblade: Senua's Sacrifice niet een game is die ik iedereen zomaar kan aanraden, al zou ik dat graag willen doen. De mensen die hun spelcomputer alleen aanzetten voor een potje Call of Duty of FIFA zullen zeggen dat het er mooi uitziet, maar zullen niet helemaal snappen wat ze aanmoeten met deze game.

Hellblade is een spel geworden voor de fijnproevers onder ons. Gamers die waardering hebben voor het ambacht van games maken. Gamers die houden van een verhaal dat niet helemaal wordt voorgekauwd. Die niet aan de hand genomen worden, maar zelf op onderzoek uitgaan. Het zijn de stemmen die Senua, en uiteindelijk dus de speler, door de game leiden. Ik begon de review door te schrijven dat ik vind dat iedereen deze game zou moeten beleven. Ik snap echter dat het maar door een select gezelschap gewaardeerd zal worden.

Schaar jij jezelf tot die groep gamers dan zul je niet teleurgesteld worden. Het is een game die het verdient om beleefd te worden. Zeker voor het zachte prijsje waarvoor hij in de winkel is gelegd. 8/10

Hellblade: Senua's Sacrifice is verschenen voor de pc, PS4 en Xbox One. De review is gebaseerd op een zelf aangeschafte digitale versie en is gespeeld op de PS4 Pro.