Niemand wist of weet precies hoe lang de vliegende draden waren, maar uit experimenten was gebleken dat van de gemiddelde persoon zijn complete handel en wandel minstens een half jaar te reconstrueren was door gewoon de draad te volgen.

Normaliter was niemand in staat om de draden van een ander zelfs maar te zien tenzij er direct contact met die persoon of dat systeem was geweest. De draden raakten dan elkaar dan aan en registreerden voor een kort moment elkaars aanwezigheid. In sommige gevallen, als men

onvoorzichtig was met hoe men om elkaar heen draaide, vormde zich zoals te verwachten viel een knoop. Door de gladheid en oneindige dunheid van de draden was dat geen probleem, omdat de knoop daardoor nooit helemaal dichtging. Gelukkig maar, want de bevolking zou al snel geen stap meer kunnen zetten als dat wel het geval zou zijn geweest. Men zou elkaar

immers in een gigantische totaalkluwen vasthouden. Na verloop van tijd (soms maanden, soms jaren) passeerde het einde van één van beide draden een dergelijke knoop en was men weer losgekoppeld van elkaar. Soms ook brak spontaan de draad al eerder, en ook in dat geval was men van elkaar af.

Na een paar jaar was het nieuwtje van de draden er toch een beetje af, en werden veel mensen wat losser in de omgang ermee. Dat had een goede reden. In het universum was net als in alle universa vanzelfsprekend ook minder gewenst gedrag. De draden bleken in de gerechtshandhaving af en toe van pas te komen, tenminste waar het eenvoudige, welhaast

impulsieve criminaliteit betrof. Die categorie ongewenst gedrag leek voor de politie ineens eenvoudig op te lossen door teruglopen langs iemands draad op zoek naar knopen in de buurt van de plaats van overtreding. Dat de bewijslast oneindig dun was, was een probleem dat

niet altijd even veel aandacht kreeg.

Dat was onterecht want al vanaf het eerste moment dat de draden op waren gedoken was er een stuk complexer gedrag dat zich echter wat moeilijk laat beschrijven. Het ging om mensen die in staat waren om hun eigen en andermans draden te verplaatsen, andermans draden te gebruiken om ergens binnen te komen, valse knopen erin te laten leggen of zelfs draden volledig te laten verdwijnen. In eerste instantie hadden de overheden deze tweede categorie onvoldoende in beeld, waardoor ze een soort criminele godstatus kregen die de rechtshandhavers - die verblind waren geraakt door het potentieel van de eerste categorie - razend maakte.

Een goed gecoördineerde actie van een aantal oudere heren van stand en een dramatische toespraak van de Nationale Veiligheidsdienst in de ministerraad leidde tot een ferm besluit. Wie niets te verbergen had, kon net zo goed alles blootgeven. Er werd daarom besloten om de politie per direct een nieuw wapen in handen te geven.

Via ingewikkelde technologie werd bij iedereen een stevige rode coating om hun draad aangebracht, die de draden verduurzaamde en makkelijk zichtbaar maakte voor de politie. Een wonder van engineering, dat moet gezegd worden. Om het gemak nog eens te vergroten, werd alles wat er gebeurde realtime doorgegeven aan een enorme centrale database die van de hele regio van iedere draad per seconde het laatste overzicht had. De eerste proeven wezen uit dat het een groot succes was: iedere politieman met een moeilijk oplosbaar probleem had met de handhaving kon rechtstreeks vragen stellen vanuit zijn luie armstoel. De rode draden-database (RDD) wist van iedereen waar ze geweest waren, met wie ze gepraat hadden en nog veel meer. De samenleving was klaar om te profiteren van deze nieuwe veiligheidsmaatregel om criminaliteit voorgoed uit te bannen.

'Een betere wereld eindigt bij jouw privacy' was de campagne die Postbus 51 voerde bij de introductie van het beleid. Wat er toen gebeurde was voor niemand te voorspellen geweest. Eerst brak de totale hel los. Nog geen dag nadat de knop van de machine die de coatings aanbracht was aangezet en de cijfertjes met grote bakken in de RDD binnenkwamen, sloeg de samenleving vast. Letterlijk. De bijzondere veiligheidsmedewerkers die achter de monitoren in de RDD zaten, zaten gekluisterd aan de fascinerende grafieken die zich op het scherm ontrolden. De nieuwe rode coating zorgde ervoor dat de draad veel dikker en dito stroever was geworden, en na een drukke avondspits was de wereld een grote kluwen met miljarden draden geworden die in elkaar vasthaakten en elkaar gevangen hielden. Mensen probeerden zich los te rukken als een roedel honden die aan lange halsbanden vastgehouden werden, maar tevergeefs. In de steden had niemand meer bewegingsvrijheid dan hooguit een paar meter.

Die patstelling duurde een paar uur. Toen trad er een merkwaardig effect op: het netwerk van cijfers begon weer langzaam te lopen. Er zat weer wat beweging in op sommige plekken, terwijl er tegelijkertijd steeds in de buurt draden uit de realtime database verdwenen. De

bijzondere veiligheidsmedewerkers krabden zich achter de oren: volgens hun instructie zou het onmogelijk moeten zijn om te ontsnappen aan het opgelegde regime. Maar het was onmiskenbaar waar: als ze uit het raam keken (met veel moeite, want ook zij zaten vast) zagen ze vanuit de kelderruimte waar ze zaten ook weer mensen los over straat naar elkaar toe lopen - zonder rode draad.

Iedereen deed merkwaardig genoeg zijn arm op de rug, en na enige tijd was ook duidelijk dat men de wijsvinger en de ringvinger op de rug gekruist hield. Een van de jongere bijzondere veiligheidsmedewerkers maakte grappend het gebaar na - en was plotsklaps los met hetzelfde gemak als waarop kinderen dat gebaar gebruiken om van een leugentje weg te komen. De rode draad viel op de grond, omdat de originele draad die hem omhooghield was verdwenen. Hij ontkruiste zijn vingers, en ineens begon de draad weer te groeien, met de rode coating eromheen. Hij kruiste zijn vingers weer en de dunne rode draad viel weer op de grond. En nog een keer. Alleen de meest plichtgetrouwe bijzondere veiligheidsmedewerkers wachten erop tot hun chef de ruimte binnenstormde en aankondigde: "Dames en heren. Dit project is over."

Het duurde niet lang meer of de hele RDD was vrijwel leeggelopen. Er werd nog door de oudere heren van stand geprobeerd om een verbod uit te varen op het gebaar waarmee de

draden verdwenen, maar aangezien duidelijk was uit het feit dat ook zij in staat waren geweest in het parlementsgebouw te komen om te lobbyen dat ze er zelf ook gebruik van maakten was niemand daarvan onder de indruk. Toen de machines die de rode draden genereerden werden stopgezet, haalde iedereen opgelucht adem en ging weer met beide handen aan het werk.