Computerwetenschapper Steven Bellovin heeft bewijs gevonden (pdf) dat de one-time-pad, ook wel de perfecte encryptie, veel ouder is dan lange tijd gedacht werd. Deze theoretisch onkraakbare versleuteling bestond al in 1882. Eerder werd verondersteld dat de techniek in 1917 was gemaakt door de Amerikanen Gilbert Vernam van Bell Labs en Joseph Mauborgne van het Amerikaanse leger.

Uit het telegraaftijdperk

Het 'one-time-pad', ook wel Vernam-cijfer naar zijn officiële bedenker, gebruikt een volledig willekeurige sleutel die minimaal even lang is als de verstuurde tekst of data. De sleutel is zowel bij verzender als ontvanger bekend. Mits beide partijen de sleutel vernietigen na gebruik en de sleutel niet opnieuw gebruikt wordt is dit de enige bekende encryptie die niet te kraken valt, zo schrijft historicus Dirk Rijmenants.

The New York Times stelt nu dat Bellovin een beschrijving van exact deze techniek in een boek uit 1882 ontdekte. In 'Telegraphic Code to Insure Privacy and Secrecy in the Transmission of Telegrams' werd precies dezelfde techniek beschreven. Dat boek is van de hand van Frank Miller, een succesvol bankier uit Californië. Miller diende ook op de afdeling van de inspecteur generaal van het Amerikaanse leger. Daar onderzocht hij de moord op Abraham Lincoln.

Lijst met onregelmatige getallen

“Een bankier in het westen moet een lijst van onregelmatige getallen, verandergetallen genaamd, maken", schrijft Miller in dat boek. “Het verschil tussen deze nummers moet niet regelmatig zijn. Als zo'n getal toegepast of gebruikt is moet het getal geschrapt en nooit opnieuw gebruikt worden".

De Amerikaanse krant geeft aan dat verschillende specialisten bevestigen dat het werk van Miller bewijst dat hij de one-time-pad bedacht heeft. Hij deed dat dus lang voordat diezelfde techniek ontdekt en gepatenteerd werd door Vernam en Mauborgne. “Miller heeft de techniek waarschijnlijk uitgevonden maar zonder te weten dat het volledig veilig of zelfs deels veilig was", zegt David Kahn, schrijver van het boek The Codebreakers.

Volgens Kahn is de door Miller bedachte techniek later in feite ook nooit meer gebruikt. Dat in tegenstelling tot die van Vernam en Mauborgne, die hun techniek bewust ontwikkelden als onkraakbaar. Of de Duitse adaptatie van die techniek, die bewust werd ingezet om boodschappen van het ministerie van Buitenlandse Zaken superveilig te versleutelen.