Bij het plan van Jamieson hoeft niemand zich op een id-beveiligingsservice te abonneren of hoge jaarlijkse abonnementskosten te betalen en kan toch aangenaam gerust zijn. Het enige waar je in hoeft te investeren is een stempelkussen en je moet de bereidheid hebben om af en toe je duim vies te maken.

Jamieson had zich voor zijn oplossing laten inspireren door een aantal antifraudeprojecten dat sinds 2001 in enkele kleine steden in het Verenigd Koninkrijk werd uitgevoerd. Die projecten waren bedoeld om winkeliers te beschermen tegen fraude met creditcards en betaalkaarten. Een van de onderdelen was dat klanten die goederen kochten, een vingerafdruk achterlieten om iedere transactie goed te keuren.

Deze vingerafdruk werd door de winkelier maximaal zes maanden op papier bewaard, net zoals handtekeningen van een creditcard worden bewaard. Als er fraude werd geconstateerd, zou de politie een vingerafdruk van de dader hebben, die dan kon worden vergeleken met de landelijke, veelgevreesde vingerafdrukkendatabase van bekende criminelen.

Als een vingerafdruk werd herkend, had de politie bewijsmateriaal dat die persoon opnieuw fraude had gepleegd. Als de vingerafdruk nog niet in de database voorkwam, had de politie bewijsmateriaal dat in het systeem kon worden ingevoerd en later weer kon worden gebruikt.

Weerstand

De projecten zijn wel met problemen gepaard gegaan. Sommige mensen weigerden een vingerafdruk te geven (dat zou winkeleigenaren waarschuwen om verdere identiteitscontroles uit te voeren) en klanten zouden die extra handeling bij de kassa lastig en vervelend kunnen vinden, waardoor ze deelnemende winkels zouden kunnen gaan mijden. De gepubliceerde verslagen van deze projecten wijzen er echter op dat de effecten de moeite waard waren in het verminderen van creditcardcriminaliteit in gebieden waar die projecten liepen, vooral omdat het laagdrempelig was en toch een afschrikkende werking had.

Toen de Schot de eenvoud achter het plan beschouwde, realiseerde hij zich dat het ook kon worden gebruikt om veel andere soorten financiële misdrijven tegen te gaan, inclusief diefstal van identiteit.

"Een van de redenen waarom het werkte, was dat er niets hoefde te veranderen aan het huidige systeem", aldus Jamieson.

Macht

De kredietcontrolebranche in het Verenigd Koninkrijk wordt gedomineerd door drie bedrijven, Equifax, Experian en Call Credit - organisaties die ook in andere delen van de wereld actief zijn. De mogelijkheid voor individuen om geld te lenen, een bankrekening te openen of een creditcard aan te vragen hangt af van de geschiedenis van financieel gedrag die door deze drie bedrijven wordt bijgehouden. Het hele idee achter diefstal van identiteit is gebaseerd op de goede financiële reputatie die mensen volgens de databases van deze drie bedrijven hebben opgebouwd.

De meeste Britten weten wel dat zij het recht hebben om deze dossiers in te zien (tegen een geringe vergoeding) en dat zij deze mogen aanvechten als ze vinden dat deze dossiers incorrect zijn. Slechts weinigen realiseren zich echter dat zij dit dossier geheel gratis kunnen wijzigen met een speciale mededeling van 200 woorden.

Jamieson besloot dit element van het dossier te gebruiken om aan te geven dat alle belangrijke financiële transacties die in zijn naam worden uitgevoerd, zoals het lenen van geld of het openen van een bankrekening, alleen met een duimafdruk mag worden goedgekeurd. Iedereen die zich zijn identiteit aanmeet, zou dan bereid moeten zijn zijn duimafdruk te geven om de transactie goedgekeurd te krijgen, waardoor de politie in geval van fraude direct belangrijk bewijsmateriaal zou hebben en aanknopingspunten voor het verdere onderzoek. Het enige dat hij zelf zou moeten doen, was niet vergeten altijd een stempelkussen bij zich te hebben.

Deze informatie zou volgens hem makkelijk op papier kunnen worden bewaard bij elke transactie, en aan alle eventuele ingevulde formulieren kunnen worden gehecht. Er is geen centrale database voor nodig om deze methode als afschrikking te laten werken.

Eenvoudige cnp-fraude (card-not-present) kan volgens hem van zo'n systeem profiteren, omdat vervoersbedrijven duimafdrukken kunnen verzamelen van mensen die een bestelling telefonisch of via internet hebben gedaan. Als klanten meewerkten, zouden de kosten extreem laag kunnen zijn.

Een potentieel probleem met dit idee zou kunnen zijn dat kredietcontrolemaatschappijen de lucratieve markt van de identiteitsbeveiliging al hebben ontdekt en rond de 50 pond extra in rekening brengen om controles uit te voeren bij dergelijke transacties. Van hen hoef je niet te verwachten dat ze de kernmarkt voor dergelijke diensten gaan aanmoedigen dergelijke diensten voor vrijwel niets te laten uitvoeren, met vrijwel hetzelfde effect.

Ook is de reactie van de rest van de financiële branche betrekkelijk ongeïnteresseerd te noemen, maar dat wekt bij Jamieson nauwelijks verbazing: de mensen die het meest kunnen profiteren van zo'n innovatie zijn tenslotte de mensen die het risico op diefstal van hun identiteit lopen, en niet de financieringsbedrijven.

Jamieson is nog steeds een van de zeer weinigen in het Verenigd Koninkrijk die zo'n duimafdrukmededeling in zijn kredietdossier heeft. Hij blijft natuurlijk net zo goed als ieder ander een mogelijk slachtoffer van financiële fraude, maar hij kan gerust slapen in de wetenschap dat elke poging tot fraude tegen hem veel minder kans van slagen heeft. Bron: Techworld