Kenmerk 1: We gebruiken geen sudo

Zoals de toetsencombinatie caps lock geldt als cruisecontrol voor de coole gast, is sudo de rollator voor de sukkels. Als wij bijvoorbeeld root moeten uitvoeren, dan doen we dat met su en niet met sudo-onzin. Bij Unix-achtige besturingssystemen die sudo opdringen aan alle gebruikers, veranderen we onmiddellijk het rootwachtwoord, zodat we tot in de eeuwigheid rustig su kunnen gebruiken. Uitsluitend sudo gebruiken is als bowlen met rubberen bumpers in de goten: het is veiliger, maar heeft ook als gevolg dat je minder goed nadenkt over je acties.

Kenmerk 2: We gebruiken vi, geen emacs, en zeker geen pico of nano

Hoewel we begrijpen dat emacs dierbaar is voor veel Unix-beheerders, gaat het hier wel om het Unix-equivalent van Microsoft Word. Vi – en met name vim – is de ware tool van de ervaren Unix-geek die geen zin heeft in de bijkomende onzin van emacs. Emacs bevat nota bene een ingebouwde versie van het spel Tetris.

Toegegeven, toeters en bellen in vim zoals code-invouwing en syntaxiskleuring lijken soft, maar uiteindelijk blijkt het echte Unix-werk bijzonder goed te combineren met vi's modal editing-concept { http://en.wikipedia.org/wiki/Vim_%28text_editor%29#Modal_editing}. Bovenal is het de Enige Ware Editor vanwege het slanke uiterlijk en de draagbaarheid. Bedankt Bill en Bram.

Kenmerk 3: We gebruiken regular expressions als wapens

Voor de niet-ingewijde lijkt regex nog het meest op de gevolgen van een misselijk toetsenbord. Voor ons is het echter zuivere poëzie. De kracht van pcre (Perl Compatible Regular Expressions) is niet te vergelijken met enige andere tool. Als je ieder derde teken moet veranderen in een bestand met 100.000 regels, behalve als het wordt gevolgd door het cijfer ‘4’, dan moet je regular expressions wel gebruiken. Beheerders die ervoor terugdeinzen om regex te leren, doen zowel hunzelf als hun collega’s dagelijks tekort. In ieder Unix-bedrijf van enige omvang vind je wel een paar regex-goeroes. Deze hooggeleerden krijgen voortdurend e-mails met regex-vragen voorgelegd, vergezeld van de nooit ingeloste belofte van een rondje in het café.

Kenmerk 4: We zijn aartslui

Bij problemen waarvoor veel saai handwerk nodig is, zal de oldschool Unix-beheerder altijd kiezen voor het schrijven van nieuwe code. Dit neemt doorgaans minder tijd in beslag dan de handmatige optie, maar niet altijd. Toch besteden we liever tijd aan een resultaat dat later nog kan worden gebruikt, dan aan een ad hoc-oplossing. Hiervan profiteren we meestal pas een paar jaar later, als we op een verglijkbaar probleem stuiten en we dit in enkele minuten oplossen met een paar honderd Perl-regels uit onze home directory. Vervolgens kunnen we andere code analyseren of Angry Birds spelen.

Kenmerk 5: We hebben liever elegante oplossingen

Als er verschillende manieren zijn om een probleem op te lossen of een doel te bereiken, dan kiezen we liever voor een tijdrovende oplossing die volstaat, dan dat we alleen een pleister op de wond plakken. Dit heeft ermee te maken dat we een hekel hebben aan het oplossen van problemen die we ooit al eens hebben opgelost. Als we toekomstige problemen kunnen voorkomen door nu een paar stappen vooruit te denken, dan hebben we uiteindelijk minder zorgen. Meestal hebben we gelijk.

Kenmerk 6: We zijn van mening dat het probleem ligt bij degene die de vraag stelt

Verlichte Unix-geesten zijn uitermate zelfverzekerd over hun fundamentele kennis. Dat betekent dat we iets pas als een probleem zien, als we het met eigen ogen zien. Vertel een ervaren Unix-beheerder dat een bestand is ‘verdwenen’ en deze begint spottend te snuiven. Zodra je kunt bewijzen dat het werkelijk is gebeurd, dan duikt hij er ook in totdat oorzaak en oplossing zijn gevonden. Veel mensen vinden dit een teken van arrogantie. Dat is het ook, maar dat hebben we verdiend.

Kenmerk 7: We hebben meer gemeen met pathologen dan met dokters

Bij grootschalige problemen besteden we aanzienlijk meer tijd aan het post mortem dan aan de echte probleemoplossing. Tenzij er vanwege de werkdruk geen tijd is om dingen uit te zoeken, moeten we achter de oorzaak van een probleem zien te komen. Magie speelt een heel kleine rol in het werk van een echte Unix-beheerder: alle situaties zijn te verklaren en we zoeken net zo lang door tot we de oorzaak hebben gevonden.

Voor ons is het een fluitje van een cent om een proces te HUPpen of de toegang tot een bestand te veranderen in 777, maar dat is het halve werk. Waarom moest het proces opnieuw worden gestart? Dat zou niet nodig moeten zijn en wij willen weten waarom het dan toch gebeurt.

Kenmerk 8: We weten meer over Windows dan we ooit zullen toegeven

Hoewel we geen Windows draaien op onze eigen computers of een zier geven om Windows servers, kunnen we Windows-problemen meestal snel opsporen en oplossen. We krijgen namelijk met regelmatig toch met deze problemen te maken. Dit geven we echter niet graag toe, omdat Windows meestal niet op dezelfde logica is gebaseerd als Unix en dat zint ons niet. Zie kenmerken 5 en 6.

Kenmerk 9: Herstarten is bijna nooit een optie

Unix-computers hoef je niet te herstarten, tenzij er absoluut geen andere oplossing is. Liever besteden we uren de tijd aan het oplossen van een probleem terwijl het systeem blijft draaien. In onze optiek is een reboot alleen noodzakelijk bij veranderingen van kernel of hardware. Verder is rebooten slechts een tijdelijke oplossing van een probleem. Als een probleem is ‘opgelost’ met een herstart, dan zal het zich nogmaals kunnen voordoen. Wij lossen het probleem liever goed op dan dat we de stekker eruit trekken en de volgende keer afwachten.

Sommige van deze kenmerken van een Unix-veteraan lijken voor een leek asociaal of moeilijk te begrijpen. Dat zijn ze ook. Waar gewone mensen lastige, ingewikkelde oplossingen zien, zien wij verlichting, voortgekomen uit jarenlange studie, ervaring en vooral: logica.