Daarvoor heb ik zo mijn redenen. Ten eerste wil ik niet voor verrassingen komen te staan met drivers of software-compatibility. En een snelle overstap levert nogal eens programma’s op die niet werken of zelfs een heel systeem dat niet wil booten. Bovendien heb ik geen hele middag vrij om me bezig te houden met het langdradige proces van mijn data van mijn pc halen, Windows 7 installeren, mijn apps opnieuw installeren, data herstellen enzovoort enzovoort.

Dus heb ik een plan bedacht. In plaats van mijn hele systeem schoon te vegen voor een verse installatie, of direct te upgraden van Vista naar 7, neem ik het beste van twee werelden. Allereerst ga ik mijn harde schijf partitioneren. Die heeft ruimte genoeg voor twee besturingssystemen naast elkaar. Daarna ga ik 7 op de nieuwe partitie zetten. Dat heeft het voordeel dat ik een verse installatie krijg, wat volgens mij altijd de beste benadering is.

Vervolgens kan ik rustig kijken of 7 overweg kan met mijn hardware en randapparatuur. Als dat geen problemen oplevert, begin ik met het installeren van de programma’s die ik dagelijks gebruik, en met het kopiëren van mijn data van de Vista-partitie.

Omdat ik dual-boot draai, kan ik gewoon terug naar Vista als dat nodig is, bijvoorbeeld voor games waar ik nu al half doorheen ben, en voor programma’s die nog niet helemaal goed op Windows 7 draaien.

En uiteindelijk, na een paar weken (of zelfs maanden), zal ik de Vista-partitie uitfaseren en zelfs verwijderen. Daarvoor moet ik nog uitvinden hoe ik van 7 de primary partitie kan maken, zodat ik geen problemen krijg met booten. Maar voorlopig is dat van later zorg.

Bron: Techworld